Στην Ορθόδοξη πνευματικότητα και στη σημασία της Ιεραποστολής επικεντρώθηκε, μεταξύ άλλων, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέρων Εφραίμ, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Πόθος Χριστού» μιλώντας στο Ιεραποστολικό Αρχονταρίκι που διοργάνωσε η Ιεραποστολική Στέγη Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω, στο οικογενειακό κέντρο «Πιερίδα» στην Κατερίνη την Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026.
Ο Γέρων Εφραίμ τόνισε ότι ο σκοπός της πνευματικής ζωής είναι η πραγματική γνώση του Θεού και η ουσιαστική κοινωνία του ανθρώπου με τον Χριστό. Επίσης υπογράμμισε τη σημασία της Ιεραποστολής, σημειώνοντας ότι «είναι ένα έργο πολύ σπουδαίο» και ότι το ουσιαστικό έργο της δεν περιορίζεται στα υλικά έργα, αλλά αφορά πρωτίστως τη σωτηρία των ανθρώπων. «Το ουσιαστικό το οποίο κάνουν είναι ότι κάνουν ψυχές», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην Ορθόδοξη πνευματικότητα ως μια κατεξοχήν εσωτερική εργασία. «Ο άνθρωπος δεν είναι αυτό που φαίνεται κυρίως ο άνθρωπος είναι αυτό που δεν φαίνεται», είπε, εξηγώντας ότι στο κέντρο της ανθρώπινης υπάρξεως βρίσκεται η καρδιά, όχι ως σωματικό όργανο, αλλά ως «η όλη πνευματική υπόσταση του ανθρώπου».
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη διάκριση ανάμεσα στη διανοητική γνώση και στη γνώση του Θεού. «Όταν μιλά ο Χριστός για τη γνώση του Θεού, όταν μιλούν οι Άγιοι Πατέρες για τη γνώση του Θεού δεν έχει σχέση με τον διανοητισμό», τόνισε, επισημαίνοντας ότι ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει πολλά για τον Θεό χωρίς να έχει ουσιαστική εμπειρία της παρουσίας Του.
Αναφερόμενος στην πνευματική πορεία του χριστιανού, ο Γέροντας Εφραίμ στάθηκε ιδιαίτερα στον πόθο για τον Χριστό. «Η αρχή το Ά και το Ω της πνευματικής ζωής είναι ο πόθος του Χριστού», ανέφερε, συνδέοντας τον πόθο αυτό με την τήρηση των εντολών του Θεού. Όπως σημείωσε, «το μυστικό για να αγαπήσει κανείς τον Θεό είναι η τήρηση των εντολών», η οποία, όπως υπογράμμισε, δεν οδηγεί σε δουλεία αλλά σε πραγματική ελευθερία.
«Ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι αυτός που κάνει ό,τι θέλει… Αλλά ποιος είναι ο ελεύθερος; Αυτός που γνωρίζει τον Χριστό», είπε χαρακτηριστικά, αναδεικνύοντας τη χριστιανική ελευθερία ως καρπό της γνώσεως του Χριστού και της εσωτερικής απελευθέρωσης από τα πάθη.
Μιλώντας για την καρδιά ως κέντρο της πνευματικής ζωής, τόνισε ότι «όσον καθαρίζεται η καρδία… τόσο αυξάνεται η πνευματική αίσθηση», ενώ παράλληλα αυξάνεται και ο πόθος του ανθρώπου για τον Θεό. «Και όσο αυξάνεται η γλυκύτης εν την καρδία, τόσο και ποθούν τον Θεό», σημείωσε.
Παράλληλα, ο Γέρων Εφραίμ αναφέρθηκε στη ζωή της Εκκλησίας, στα Μυστήρια και στην προσευχή ως μέσα μέσω των οποίων ο άνθρωπος δέχεται τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. «Πρέπει οπωσδήποτε να ανταποκριθούμε στα εντάλματα της Εκκλησίας, να ζήσουμε τη ζωή της Εκκλησίας, να ζήσουμε τα μυστήρια της Εκκλησίας», υπογράμμισε.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική ήταν και η αναφορά του στην εμπειρία της Θείας Χάριτος, την οποία συνέδεσε με την προσευχή και την κάθαρση της καρδιάς. Μεταφέροντας λόγο του Αγίου Σωφρονίου, ανέφερε: «Το πρώτο δείγμα του ακτίστου φωτός εις των άνθρωπον είναι η καύση της καρδίας». Όπως εξήγησε, όταν η καρδιά θερμαίνεται στην προσευχή, «τότε αρχίζει και γλυκένεται και τότε… αρχίζει και ποθεί τον Θεό».
Ο Γέρων Εφραίμ συνέδεσε ακόμη την πνευματική ζωή με την προσευχή για ολόκληρο τον κόσμο, υπογραμμίζοντας ότι η χάρη του Θεού μεταμορφώνει τον άνθρωπο και τον οδηγεί σε βαθύτερη αγάπη και συμπόνια για την οικουμένη, ενώ μετέφερε και λόγο του Αγίου Παϊσίου: «Τι μεγάλη προσφορά ένας αναστεναγμός για τον κόσμο. Μεγάλη προσφορά».
Κλείνοντας, τόνισε ότι, παρότι «τα πάντα ό,τι έχουμε της Χάριτος», απαιτείται και η ενεργοποίηση της ανθρώπινης προαιρέσεως. «Χρειάζεται η ενεργοποίηση της δικής μας προαιρέσεως», ανέφερε, ώστε ο άνθρωπος να αφυπνίζεται, να αναζητά τον Θεό και να καλλιεργεί τον πόθο για Εκείνον.