Με λαμπρότητα και κατάνυξη κορυφώθηκε την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026 (15 Αυγούστου με το παλαιό εορτολόγιο) ο εορτασμός της μεγάλης Θεομητορικής εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, στο Άγιον Όρος.
Της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, ενώ συλλειτούργησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιρλανδίας κ. Ιάκωβος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ευμενείας κ. Ειρηναίος, καθώς και ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέροντας Εφραίμ.
Ιδιαίτερη στιγμή της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας αποτέλεσε η τέλεση της ρασοευχής μοναχού, ο οποίος έλαβε το όνομα Ματθίας, εισερχόμενος πλέον σε μια νέα περίοδο της μοναχικής του πορείας.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας παρατέθηκε πανηγυρική τράπεζα, σύμφωνα με την αγιορείτικη τάξη.
Στην προσφώνηση του ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέρων Εφραίμ, αναφέρθηκε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Οποία, όπως σημείωσε, ο κάθε πιστός στρέφεται και Της καταθέτει «τα προβλήματά του, τον πόνο του, τους πειρασμούς του» και τις δυσκολίες της ζωής. Αναφερόμενος σε παλαιότερη συνομιλία που είχε με έναν Επίσκοπο, τόνισε επίσης την σημασία της αγιορειτικής παράδοσης, ενώ παράλληλα ευχαρίστησε τους Αρχιερείς για την παρουσία τους.
Στην αντιφώνηση του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος αρχικά εξέφρασε τον θαυμασμό του για το πνευματικό έργο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου. Χαρακτήρισε τον αγιορείτικο μοναχισμό «ένα θαύμα και μια απάντηση στον κόσμο τον υλοκρατούμενο», υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί «μια αντίσταση στο εκκοσμικευμένο φρόνημα του κόσμου». Παράλληλα, στάθηκε στην αγιορείτικη πνευματική παράδοση, η οποία, όπως ανέφερε, οδηγεί τον άνθρωπο στη «μέθεξιν Θεού» μέσα από τον λόγο του Θεού και κυρίως μέσα από τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.
Ο Σεβασμιώτατος ολοκλήρωσε την αντιφώνησή του με μια σύντομη αναφορά σε έναν ύμνο του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού ο οποίος αναδεικνύει την Παναγία ως τη διαρκή καταφυγή και παρηγοριά των πιστών. Μεταξύ άλλων, Την χαρακτήρισε «η εν πειρασμοίς σωτηρία», «η εν κινδύνοις άμυνα» και «εν κακώσι παρηγόρημα», υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι σύμφωνα με τo όσα έχουν ορίσει οι Οικουμενικές Σύνοδοι Την «προσκυνούμεν, μακαρίζομεν, γεραίρομεν και οικετεύομεν» να πρεσβεύει αδιαλείπτως προς τον Κύριο.