Μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα τελέσθηκε η Ρασοευχή ενός νέου Μοναχού στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Το απόγευμα της Τρίτης 24 Φεβρουαρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός χοροστάτησε στην ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου στην Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσης Κλεισούρας Αιτωλικού. Κατά την διάρκεια της ακολουθίας τέλεσε την Ρασοευχή του κ. Αναστασίου Ζαπαντιώτη, Αποφοίτου της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων, στον οποίο έδωσε το μοναχικό όνομα Ευσέβιος, προς τιμήν του Μητροπολίτου Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών κ. Ευσεβίου, που είναι ο Μητροπολίτης της ιδιαιτέρας του πατρίδος.
Προσφωνώντας τον νέο μοναχό αναφέρθηκε στα πνευματικά παλαίσματα που επιβάλλει να εργαστούμε οι πιστοί κατά την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
«Μέσα σε αυτή την πρώτη εβδομάδα των νηστειών, την καθαρά εβδομάδα, η τοπική μας Εκκλησία ανοίγει την αγκάλη της και η οικογένεια των μοναχών δέχεται ένα νέο μέλος της, τον νέο Μοναχό Ευσέβιο. Ο αδελφός μας, Ευσέβιος Μοναχός καλείται από τούδε και στο εξής να ακολουθήσει τον δρόμο της απόκτησης των αρετών και ειδικά της ταπείνωσης, της καθαρότητος, της ανεξικακίας, αρετές, οι οποίες πρέπει να κοσμούν τον Μοναχό και ταυτόχρονα να περιχαρακώνουν την ισάγγελη βιοτή και πολιτεία του», ανέφερε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας και συνέχισε, λέγοντας:
«Είναι ευτύχημα για τον νέο Μοναχό Ευσέβιο, ότι η είσοδός του στον μοναχικό βίο συμπίπτει με την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Θα πρέπει να ενθυμείται ότι η ζωή του Μοναχού είναι μια διαρκής Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι μια διαρκής πορεία προς συνάντηση με τον Αναστάντα Κύριό μας. Αυτό είναι το έργο του μοναχού. Καθημερινά να καθαίρει το σώμα και την ψυχή του, μέσα από την μετάνοια και την ταπείνωση, την υπομονή και την καρτερικότητα, να οπλίζεται με τη δύναμη της πίστης. Να αγωνίζεται τον καλό αγώνα της προσευχής για να διατηρεί πάντοτε μέσα στην καρδιά του την φλόγα της πίστης προς τον Θεό άσβεστη και τον θείο έρωτα προς τον Κύριό μας, Ιησού Χριστό αμόλυντο. Μόνο αυτή η αγάπη, μόνο αυτή η ολοκληρωτική αφιέρωση στον Χριστό μπορεί πραγματικά να δώσει δύναμη στον Μοναχό να ακολουθήσει μία οδό που υπερβαίνει τα όρια της λογικής, που διαφοροποιείται από τις αποφάσεις και τις επιλογές των κοσμικών ανθρώπων, που φαντάζει ίσως στα μάτια του σύγχρονου ανθρώπου ως κάτι παράδοξο και αλλότριο και ξένο από την σύγχρονη ζωή. Η ζωή όμως του Μοναχού είναι η όντως αυθεντική ζωή, η γνήσια έκφραση της εν Χριστώ ζωής του ανθρώπου, η οποία είναι αφιερωμένη μόνον στο Θεό και αγωνίζεται για να πραγματώνει τις ευαγγελικές επιταγές.
Χαιρόμαστε σήμερα για την απόφαση του αδερφού μας Ευσεβίου Μοναχού, μία απόφαση που ήλθε σε ώριμη ηλικία και με ώριμη και σταθερή σκέψη. Αφού πρωτίστως έλαβε πολλά εφόδια, από την φοίτησή του στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Βελλάς, αφού συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους, οι οποίοι εμφύσησαν μέσα στην ψυχή του την αγάπη για τον Χριστό και για την Εκκλησία, με την ευλογία του πνευματικού του πατρός, με την ευχή των γονέων του, ίσταται σήμερα ενώπιον της Παναγίας της Ελεούσης και ζητά από Εκείνη να τον καταστήσει μέλος της θεομητορικής ταύτης ιεράς μάνδρας. Να τον δεχθεί μέσα στους κόλπους της οικογένειάς της για να ασκείται πλέον κάτω από τη δική της μητρική παρουσία και να απολαμβάνει τη δική της θεομητορική παρρησία, αφού Εκείνη θα επικαλείται την ώρα της προσευχής, την ώρα του πνευματικού αγώνα, την ώρα της άσκησης, αλλά και την στιγμή της πτώσεως και της οδύνης.
Μετά από λίγες ημέρες θα λάβει τον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης, αυτόν του Διακόνου και στη συνέχεια και του Πρεσβυτέρου για να καθοδηγεί στον ασφαλή και εύδιο λιμένα της σωτηρίας τους αδελφούς του, τα μέλη της εκκλησιαστικής κοινότητας την οποία θα υπηρετήσει και να τους οδηγεί εις νομάς σωτηρίους».
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός ανέφερε: «Πάντοτε θα στηρίζουμε τον νέο Μοναχό Ευσέβιο, θα τον νουθετούμε, θα τον συμβουλεύουμε σε αυτή την ευλογημένη πορεία που από σήμερα ξεκινά και την οποία ευχόμαστε να τιμήσει με το ταπεινό φρόνημα που διαθέτει, με τη διάκριση που τον διακρίνει, με τον φόβο του Θεού που έχει μέσα στη ψυχή του, αλλά κυρίως και προ πάντως με την υπακοή που είμαι σίγουρος ότι θα επιδεικνύει καθημερινά προς τον Χριστό και την Αγία Του Εκκλησία».
