Με την δέουσα Εκκλησιαστική τάξη εορτάσθηκε και φέτος στον Ιερό Ναό της Παναγίας Φανερωμένης Νέας Ηρακλείτσης η μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους του θαυματουργού, απότμημα εκ της Τιμίας Κάρας του οποίου φυλάσσεται από το 1924 στην Ενορία.
Την Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026 τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός της εορτής με τη συμμετοχή Ιερέων της επαρχίας. Τον Θείον Λόγον εκήρυξε ο Αρχιμανδρίτης π. Στέφανος Μιχαηλίδης, Αρχιερατικός Επίτροπος Ορφανού αναφερόμενος στον εορταζόμενο Άγιο Χαράλαμπο.
Την κυριώνυμο ημέρα, Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026 στον εορτάζοντα Ιερό Ναό τελέστηκε με λαμπρότητα και την παρουσία πλήθους πιστών, Πανηγυρική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσοστόμου πλαισιουμένου υπό του Πρωτοσυγκέλλου της Μητροπόλεως π. Χρυσοστόμου Μπένου, του Αρχιερατικού Επιτρόπου Ορφανού π. Στεφάνου Μιχαηλίδη, του Εφημερίου της ενορίας π. Παλλαδίου Ζαχαρούδη, Αρχιερατικού Επιτρόπου Ελευθερών, και του Διακόνου π. Δαμασκηνού.
Τον Θείο Λόγο εκήρυξε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου, ο οποίος στη διδακτικότατη και μεστή θεολογικών νοημάτων ομιλία του αναφέρθηκε στον τιμώμενο Άγιο της Εκκλησίας, τονίζοντας ότι ο Άγιος Χαράλαμπος κοσμείται με το διπλό στεφάνι της Ιερωσύνης και του Μαρτυρίου, γι’ αυτό και η Εκκλησία τον ονομάζει Ιερομάρτυρα. Επεσήμανε ότι η ιερατική διακονία κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς οι ποιμένες είχαν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τους εχθρούς της πίστεως αλλά και να στηρίξουν το νεοφώτιστο και ακόμη ασταθές ποίμνιο, μέσα σε συνθήκες διωγμών και κινδύνων.
Ιδιαιτέρως στάθηκε στον διωγμό που εξαπέλυσε ο αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος, επισημαίνοντας ότι οι διώκτες στόχευαν κυρίως στους ποιμένες της Εκκλησίας, θεωρώντας πως αν πληγεί ο ποιμένας θα διασκορπισθεί και το ποίμνιο. Περιέγραψε τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη ο υπερήλικας Άγιος, υπογραμμίζοντας την υπεράνθρωπη υπομονή και πραότητά του, η οποία συγκλόνισε ακόμη και τους δημίους και τους παρισταμένους, οδηγώντας μερικούς από αυτούς στην ομολογία της πίστεως και στο μαρτύριο, μεταξύ των οποίων στρατιώτες, γυναίκες αλλά και πρόσωπα του περιβάλλοντος της αυτοκρατορικής αυλής.
Ο Σεβασμιώτατος ανέδειξε ως κύριο δίδαγμα από τη ζωή του Αγίου την ακλόνητη πίστη στον Χριστό μέσα σε κάθε δοκιμασία, τονίζοντας ότι και στη σημερινή εποχή, παρότι δεν υπάρχουν διωγμοί όπως στους πρώτους αιώνες, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν άλλες μορφές δοκιμασίας, όπως η ασθένεια, ο πόνος και οι δυσκολίες της ζωής, οι οποίες μπορούν να γίνουν πνευματικό μαρτύριο όταν αντιμετωπίζονται με υπομονή και δοξολογία προς τον Θεό. Κάλεσε τέλος τους πιστούς να μιμηθούν την καρτερία και τη μακροθυμία του Αγίου, ευχόμενος δια των πρεσβειών του να ενισχύεται η πίστη όλων και να χαρίζεται σε όλους δύναμη, ελπίδα και πνευματική ανδρεία.
