Την Eνορία Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ριζών επεσκέφθη σήμερα Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, 13η Σεπτεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιερισσού κ. Θεόκλητος και προέστη του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας, πλαισιούμενος από τους Παν. Αρχιμ. π. Θεόκλητο Παρδάλη, πνευματικό ανάστημά του και εκλεκτό Εφημέριο του Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Γαλατίστης, π. Νικόδημο Κωτινούδη, τον Αιδ. π. Δημήτριο Κουρλετάκη τον και Εφημέριο της Ενορίας και τον Διάκονό του π. Σεραφείμ Κωστινούδη.
Τον Σεβασμιώτατο υπεδέχθη ο Λαός των Ριζών, με επικεφαλής τον Εφημέριό του π. Δημήτριο, τον Βουλευτή Χαλκιδικής κ. Ιωάννη Γιώργο, τον Πρόεδρο της Κοινότητος κ. Αστέριο Στύλο κ.ά.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος στάθηκε στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και μάλιστα στο λόγιο του Μαθητού της αγάπης Ιωάννου του Θεολόγου που γράφει: “Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὑτοῦ τὸν Μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ΄ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον” (Ιωάνν. γ΄ 16), δηλαδή: “τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, που τον Υιό του τον Μονογενή απέστειλε και παρέδωκε να σταυρωθεί, ώστε ο καθένας που θα πιστεύει σε Αυτόν να μη χάνεται, αλλά να έχει και να απολαμβάνει την αιώνιο ζωή”.
Ο ομιλητής ανέφερε ότι ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου μας είναι σύμβολο και συμβόλαιο της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Εντύπωση προξένησε η διατύπωση του ομιλητού ότι δύο φορές ο Κύριος και Θεός μας δημιουργικά παρενέβη για να πλάσει τον άνθρωπο. Η πρώτη, σύμφωνα με τη γνωστή διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης, όταν με προϋπάρχουσα ύλη από τη γη (χώμα) έπλασε το ανθρώπινο σώμα και του ενεφύσησε πνοή ζωής, ώστε ο άνθρωπος να αποβεί ψυχή ζώσα. Και η δεύτερη παρέμβαση του Θεού στον χώρο και στον χρόνο ήταν στον Γολγοθά πριν δύο χιλιάδες χρόνια περίπου, όταν με υλικό το πανάσπιλο Αίμα Του πάνω από τον Σταυρό και την ανθρώπινη φύση Του, δανεισμένη από την Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία, ανέπλασε τον πεσμένο στην αμαρτία άνθρωπο για να ζήσει ο κόσμος και πάλι.
Και κατέληξε ο Σεβασμιώτατος λέγοντας: «Ο Ιερός Αυγουστίνος, κοινός Πατήρ της Αρχαίας Αδιαιρέτου Εκκλησίας μας, παρατηρεί ότι η αμαρτία του ανθρώπου που τον εξέβαλε του Παραδείσου, ήταν ‘’ευτυχές πταίσμα’’! Ήταν πτώση του ανθρώπου δηλαδή που ο Κύριος όμως την επλήρωσε με τη Χάρη Του και τη γέμισε χαρά! Και τούτο γιατί αυτή η αμαρτία έγινε αιτία να εκραγεί η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο επάνω στον Σταυρό, για να γευτεί ο άνθρωπος το μέγεθος αυτής της πατρικής αγκάλης Του, για να ζήσει ο κόσμος και πάλι».
