Παρέμβαση για το θέμα για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας και τη «λύση» της άμβλωσης κάνει με άρθρο του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.
Αναλυτικά το κείμενο του Σεβασμιωτάτου:
1 .Στήν ἑλληνική πραγματικότητα καθημερινά βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μεταξύ «συμπληγάδων πετρῶν» τῆς παραδοσιακότητας τῆς «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς» καί τῆς ἠθικῆς ρευστότητας, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τόν δυτικό πολιτισμό καί τό ἀξιακό του σύστημα, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργεῖται διαρκῶς ἕνα βαθύ χάσμα μέσα στήν ἑλληνική κοινωνία, ἡ ὁποία ἐκ τῶν πραγμάτων ὑποχρεοῦται νά προσαρμόζεται στίς μεταβολές τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς (διαζύγιο, ἐκτρώσεις/ἀμβλώσεις, προγαμιαῖες σχέσεις, ὁμοφυλοφιλία, εὐθανασία, καύση νεκρῶν κ.ἄ.), οἱ ὁποῖες συντελοῦνται στίς δυτικές κοινωνίες.
Ἡ προσαρμοστικότητα ὅμως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπό μόνη της δέν μπορεῖ νά δικαιώσει τόν δυτικό προσανατολισμό της οὔτε ὅμως διεκδικήσει τήν αὐθεντία ἤ τό ἀπόλυτο κῦρος της, παρά μόνο μέσα ἀπό τήν εὐρωπαϊκή νομοθεσία.
Ἡ συγκεκριμένη εὐρωπαϊκή νομοθεσία ὅμως διαμορφώνει καί μία ἀνάλογη «εὐρωπαϊκή ἠθική», ἡ πολυπλοκότητα τῆς ὁποίας μαρτυρεῖ ὅτι οὐσιαστικά εἶναι προβληματική γιά νά ἐπιβληθεῖ στήν Ἑλληνική κοινωνία καί νά γίνει οὐσιαστικά ἀποδεκτή, ἀφοῦ οὐσιαστικά εἶναι ξένο στοιχεῖο γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τήν διδασκαλία Της καί τήν παράδοσή Της.
Ἐπίσης ἡ παροῦσα εὐρωπαϊκή νομοθεσία ἐκφράζει μία παθογένεια, προσδιοριστική τῆς ἠθικῆς τοῦ δυτικοῦ μοντέλου κοινωνίας, ἀφοῦ τά πάντα θεωροῦνται στά ὅρια τοῦ ἀτομισμοῦ καί τῆς αὐτονόμησης.
Τίθεται λοιπόν ἄμεσα ἕνα καθοριστικό καί βασικό ἐρώτημα: Μέ ποιά κριτήρια τοποθετεῖται κάθε φορά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στίς ἑκάστοτε μεταβολές καί στά συγκεκριμένα ἠθικά ζητήματα;
Οἱ ἀπαντήσεις δέν μποροῦν νά προέλθουν μέσα ἀπό τήν ἀντιπαλότητα μεταξύ «φονταμενταλιστῶν», «νομικῶν», «προοδευτικῶν» καί «χαρισματούχων πνευματικῶν», οὔτε νά λυθοῦν μέ τήν χρήση ἀφισῶν μέ προκατασκευασμένα συνθήματα ἀλλά μόνο μέ τόν ἐκκλησιαστικό λόγο, ὡς κατήχηση καί διδασκαλία, μέσα ἀπό τόν ὁποῖο θά διαμορφώσουμε συνείδηση στούς πιστούς, νοηματοδοτῶντας μέ ἀρχές καί ἀξίες τήν ἴδια τή ζωή καί τήν σημασία της. Αὐτό θά πρέπει νά ἀκολουθήσουμε καί στό θέμα τῶν ἀμβλώσεων.
2. Στό ἐπίπεδο τῆς εὐρωπαϊκῆς νομοθεσίας καί κατά συνεπαγωγή τῆς ἐθνικῆς μας, νομίζω ὅτι ὑπάρχει ἕνα ἀφετηριακό λάθος τό ὁποῖο προβάλλει ἐσφαλμένες θεωρήσεις καί προεκτάσεις ὡς πρός τό θέμα τῆς ἔκτρωσης, γι’ αὐτό καί ἐξαρχῆς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀντιτίθεται σ’ αὐτό τό ὁποῖο χαρακτηρίζεται «ὡς δικαίωμα στήν ἄμβλωση» καί θεμελιώνεται «στό δικαίωμα αὐτοδιάθεσης τοῦ σώματος τῆς γυναίκας».
Ἡ προβληματική αὐτή προσέγγιση τῆς ἄμβλωσης ἀποτελεῖ μία θεμελειακή διαφοροποίηση ὡς πρός τήν θεώρηση τῆς ἔννοιας τοῦ ἀτομικοῦ δικαιώματος καί τῆς ἀπόλυτης ἔκφρασής του ὡς δικαιώματος αὐτοδιαχείρισης τοῦ σώματος τῆς γυναίκας, σέ ἕναν τρόπο ζωῆς καί ὕπαρξης, ὅπου ὑπάρχουν ἀκόμη δύο ἄλλοι ζωτικῆς σημασίας παράγοντες ἐκτός ἀπό την γυναίκα-μητέρα, τό ἔμβρυο-παιδί καί ὁ ἂνδρας-σύζυγος.
Τό ἔμβρυο-παιδί, καρπός μιᾶς σχέσης ἀγαπητικῆς καί ὄχι ἁπλᾶ καί μόνο ἠδονικῆς ἤ ἱκανοποιητικῆς, ἀνδρός καί γυναικός, καί ὁ ἄνδρας-πατέρας ὡς ἀπαραίτητος ὅρος, ὥστε νά ἐποικοδομηθεῖ καί νά καρπογονήσει-καρποφορήσει αὐτή ἡ σχέση.
Ἡ τριπλή αὐτή θεώρηση τῆς ἀγαπητικῆς σχέσης (γυναίκας-μητέρας, ἀνδρός-πατέρα, ἐμβρύου-παιδιοῦ), ὡς σχέσης συμπληρωματικῆς καί γιά τούς τρεῖς, εἶναι τελικά πού ἐπιβάλλει νά προσεγγίσουμε τό θέμα τῆς ἄμβλωσης ὑπό μία ἂλλη θεώρηση, περισσότερο ὑπαρξιακή καί ἀνθρωπολογική, καί ὂχι ἁπλά ὡς ἓνα γεγονός-πράξη, ἡ ὁποία ἀφορᾶ ἀποκλειστικά καί μόνο τή γυναίκα-μητέρα, ἀλλά πρώτιστα, ἂμεσα καί οὐσιαστικά, ἐπειδή σχετίζεται καί μέ τούς δύο ἄλλους παράγοντες, τόν ἄνδρα-πατέρα καί τό ἔμβρυο-παιδί.
Σέ αὐτή τήν κρίσιμη ἀγαπητική σχέση δέν ἔχει δικαίωμα μόνο ἡ γυναίκα-μητέρα ἀλλά καί ὁ ἄνδρας-πατέρας καί τό ἔμβρυο-παιδί, ἐπειδή: α) Τό σῶμα τῆς γυναίκας-μητέρας δέν ἀνήκει σ’ αὐτήν ἀποκλειστικά καί ἀπόλυτα ἀλλά καί στόν ἄνδρα-πατέρα, ὅπως καί τό κυοφορούμενο, ἀλλά καί τό σῶμα τοῦ ἄνδρα δέν ἀνήκει σ’ αὐτόν μόνο καί ἀποκλειστικά, ὥστε νά μπορεῖ νά τό αὐτοδιαχειρίζεται καί νά τό αὐτοδιαθέτει, ἀλλά καί στήν γυναίκα-μητέρα (Α΄ Κορινθ. Ζ΄, 4), ὅπως καί τό ἔμβρυο ἀνήκει καί στούς δύο καί οἱ δύο ἀνήκουν σ’ αὐτό, ἀφοῦ εἶναι καρπός καί τῶν δύο, γυναίκας-μητέρα καί ἄνδρα-πατέρα. β) Ἐξαιτίας τῆς σχέσης γυναίκας-μητέρα, ἄνδρα-πατέρα καί ἐμβρύου-παιδιοῦ τό ἔμβρυο ἔχει τήν δική του «ἐμβρυακή προσωπικότητα» (embryal personhood), ἡ ὁποία ἐνέχει ἀξία στή ζωή τοῦ ἐμβρύου, ἀφοῦ τό ἔμβρυο πλέον ξεκινᾶ τή ζωή του ὡς ἄνθρωπος ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς σύλληψής του, «ἐξ ἄκρας συλλήψεως». Γιά τόν λόγο αὐτό καί τό ἔμβρυο ἔχει «δικαίωμα στή ζωή», πρέπει νά ἀπολαμβάνει τό σεβασμό καί τήν προστασία τῆς ἐγκύου γυναίκας-μητέρας του καί νά τοῦ ἐξασφαλίζεται ἡ διαιώνιση τῆς ἐμβρυακῆς ζωῆς καί προσωπικότητάς του καί ἀπό τούς δύο γονεῖς, ὅπως οἱ ἴδιοι γονεῖς καλοῦνται νά προστατεύσουν τό παιδί τους καί ὅταν βρίσκεται ἐκτός τοῦ σώματος τῆς γυναίκας-μητέρας, ἐνῶ δέν μπορεῖ νά μήν ἰσχύει αὐτό ὅταν τό παιδί βρίσκεται ἐντός τοῦ σώματος τῆς γυναίκας-μητέρας του, ἀφοῦ τό δικαίωμα γιά ζωή ὑπάρχει πάντοτε, ὂχι ὅμως καί τό δικαίωμα πρός θάνατο.
Ἡ ἀντίθετη στάση τῆς γυναίκας-μητέρας βεβαιώνει τήν λανθασμένη ἀντίληψη χρήσης καί αὐτοδιάθεσης τοῦ σώματός της, ὡς ἀτομικοῦ καί μόνο δικαιώματός της.
3. Ὑπ’ αὐτή τήν προοπτική καί θεώρηση ἡ ἄμβλωση δέν μπορεῖ νά ἀποτελεῖ «λύση». Κατανοεῖται μόνο ὡς φόνος καί ὄχι ὡς ἀπελευθέρωση τῆς γυναίκας-μητέρας ἤ καταξίωση τοῦ δικαιώματός της γιά αὐτοδιάθεση.
Ὁ παραπάνω προβληματισμός ἔχει ἀρχίσει νά ἐπαναφέρει τό θέμα τῆς ἄμβλωσης στό δημόσιο διάλογο καί νά ἐκδηλώνεται, διεθνῶς πλέον, ὡς ἐρώτημα ὡς πρός τήν ἀξία τῆς ζωῆς τοῦ ἐμβρύου ὡς «ἐμβρυακῆς προσωπικότητας» (embryal personhood). Σ’ αὐτόν τόν διάλογο ὁ λόγος τῆς Ὀρθόδοξης ἀνθρωπολογίας πρέπει νά ἔχει τή δική του θέση καί συμβολή καί σ’ αὐτόν τόν διάλογο προσβλέπει ἡ παροῦσα παρέμβαση.