Mε ιδιαίτερη λαμπρότητα εορτάζεται και εφέτος το «Πάσχα του Καλοκαιριού», η Κοίμηση της υπεραγίας Θεοτόκου και στην Σερραϊκή Εκκλησία και ειδικώς στην ομώνυμη, πολυπληθεστάτη ενορία της πόλεως των Σερρών. Την Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026, παραμονή της μεγάλης θεομητορικής εορτής, τελέσθηκε ο μέγας πανηγυρικός Εσπερινός, στον εορτάζοντα ιερό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Σερρών, χοροστατήσαντος του Σεβ. Μητροπολίτου Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγου.
Μετά την ευλόγηση της εόρτιας αρτοκλασίας, ακολούθησε η καθιερωμένη λιτάνευση του ιερού Επιταφίου της επουράνιας πνευματικής Μητέρας μας.
Πλήθος ευσεβών πιστών κατέκλυσε τον περικαλλέστατο ιερό Ναό, τόσο εσωτερικά, όσο και τον αύλειο χώρο του, αποδίδοντας οφειλετικώς τις πρέπουσες τιμές, τον καρδιακό σεβασμό και την ευγνωμοσύνη του στην Κυρία Θεοτόκο, που ουράνωσε με τον θείο Τόκο Της την γη, ενώ εκατοντάδες Σερραίοι συμμετείχαν στην λιτανεία της εικόνος του Επιταφίου της υπεραγίας Θεοτόκου.
Στο εμπνευσμένο, από σχετική με την υπεραγία Θεοτόκο, ομιλία του Ηλία Μηνιάτη, λόγο του, ο Σεβ. κ. Θεολόγος ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Σύμπας ο φιλοπάρθενος λαός του Θεού, ο νέος Ισραήλ, η Εκκλησία του Χριστού, απόψε λαμπροφορεί, αγάλλεται και πανηγυρίζει. Κατακλύζει τους Ορθοδόξους ιερούς Ναούς και τα πανάγια μοναστικά ενδιαιτήματα και προσκυνήματα της παναγιοσκεπάστου Πατρίδος μας για να εορτάσει με βαθιά ευλάβεια και πνευματική ανάταση την πανευφρόσυνο και φωτοφόρο μνήμη της αθανάτου Κοιμήσεως της υπεραγίας Θεοτόκου, της θερμής προστάτιδος των χριστιανών και φιλοστόργου Μητέρας όλων των ανθρώπων. Η Θεοτόκος, κατά την ιεράν διδασκαλίαν της Εκκλησίας μας, είναι ‘’τῶν Προφητῶν ὑπόθεσις, τῶν Ἀποστόλων ἀρχή, τῶν μαρτύρων ἑδραίωμα, τῶν διδασκάλων κρηπίς∙ αὓτη τῶν ἐπί γῆς ἡ δόξα, τῶν κατ΄ οὐρανόν ἡ τερπνότης, τό πάσης τῆς κτίσεως ἐγκαλλώπισμα…’’ (Άγ. Γρηγόριος Παλαμάς ΕΠΕ 11, 312 314). Η πανάσπιλος Κόρη της Ναζαρέτ, αυτή που ηξιώθη να βαστάσῃ στα άχραντα σπλάχνα της και στην αγκάλη της ‘’τόν βαστάζοντα τά πάντα Θεόν’’, τον Ένα της Παναγίας Τριάδος και να γίνει η ‘’ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων’’, υμνείται και μεγαλύνεται, τιμάται και δοξάζεται, ψάλλεται και γεραίρεται εξεχόντως και δικαίως από την αγία Εκκλησία μας. Και τούτο διότι η υπερύμνητος Μαρία, το ευωδέστατο και καθαρώτατο άνθος της ανθρωπότητος, κατέστησε γνωστή και προσιτή, στον ουρανό και τη γη, την άβυσσο της θείας αγάπης. Η ελεύθερη συμμετοχή και συμβολή Της στο σχέδιο της θείας οικονομίας εκφράσθηκε διά της απολύτου και τελείας υπακοής της στο κάλεσμα του Αρχαγγέλου, ο οποίος της απεκάλυψε ‘’βουλήν προαιώνιον’’, την ενανθρώπησιν του Θεού Λόγου.
Η Παναγία, ο λογικός Παράδεισος, το ιερώτατο θησαυροφυλάκιο των θείων αρετών, η αληθώς Κεχαριτωμένη, έκανε την γην ουρανόν, καθώς διά του θείου και υπερφυούς Τόκου της, του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, ο Θεός φανερώθηκε ως τέλειος άνθρωπος στον κόσμο, συνανεστράφη με τους ανθρώπους και έσωσε ‘’παγγενῆ τόν Ἀδάμ’’. Η ολόφωτη ύπαρξή της έγινε το ιερό εργαστήριο της υποστατικής ενώσεως της ανθρωπίνης και της θείας φύσεως στο θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου Ιησού. Εκείνη, η ‘’δούλη καί Μήτηρ τοῦ Δημιουργοῦ’’, κατά τον Άγ. Ιωάννη τον Δαμασκηνό, έγινε ο έμψυχος θρόνος του Θεού, το πυρίμορφον όχημα, η νοητή κλίμαξ με την οποίαν κατέβηκε επί γης και έγινε άνθρωπος για την ιδικήν μας σωτηρίαν, ο προαιώνιος Θεός των ανελπίστων και των θαυμασίων. Μετέστη αληθώς προς την όντως ζωήν η υπεραγία Θεοτόκος, η Μήτηρ και Παρθένος Μαρία. Μετετέθη στην αθάνατον Βασιλείαν του Θεού η παντοβασίλισσα Μαριάμ. Δοξάζεται στη θριαμβεύουσα Εκκλησία του ουρανού αλλά δεν εγκαταλείπει τη στρατευομένη Εκκλησία της γης. Κοινωνεί με τους πιστούς της γης. Πληροφορείται διά της χάριτος του Αγίου Πνεύματος περί των ανθρωπίνων πόνων και στεναγμών, ενδιαφέρεται και νοιάζεται με ιδιαίτερη αγάπη και στοργή για κάθε άνθρωπο, εισακούει δεήσεις, προσευχές, παρακλήσεις, σπεύδει ταχέως και συμπαρίσταται σε όσους καταφεύγουν στη σκέπη της.
Ποιος, αλήθεια, προσέπεσε με πίστη εμπρός στην ιερή της εικόνα και εζήτησε τη βοήθειά της και δεν αντελήφθη την πρόνοιά της, μάλιστα σε στιγμές δύσκολες; Ποιος γονάτισε ένδακρυς, ποιος άναψε το αγιοκέρι της ευλαβείας και του πόνου ενώπιόν της και δεν έλαβε άμεσον επιστηριγμόν, παρηγορίαν, παράκλησιν και ανάπαυσιν; Διά τούτο πάνυ δικαίως ψάλλει ο εκκλησιαστικός υμνωδός: ‘’Οὐδείς προστρέχων ἐπί σοί, κατῃσχυμμένος ἀπό σοῦ ἐκπορεύεται, ἁγνή Παρθένε, Θεοτόκε…ἀλλ΄ αἰτεῖται τήν χάριν καί λαμβάνει τό δώρημα πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως’’.
Πανηγυρίζουμε λοιπόν απόψε, πνευματικώς και εκκλησιαστικώς, την θείαν εορτήν της αθανάτου Κοιμήσεως της Μητέρας του Θεού, το Πάσχα του Καλοκαιριού! Η Κυρία Θεοτόκος αν και μετετέθη από την γην στον ουρανόν με το τεθεωμένον, αγιώτατον και καθαρώτατον σώμα της, καθότι Θεόν εκυοφόρησε, εντούτοις όμως δεν εγκατέλειψε τον κόσμον, αλλά ενδιαφέρεται ως Μητέρα φιλόστοργος για το ανθρώπινο γένος, δέχεται τις προσευχές μας, μεσιτεύει στον Υιό της και Θεόν της και Θεόν μας υπέρ πάντων ημών και μας χαρίζει την ακαταμάχητον και κραταιάν προστασίαν της, μας τροφοδοτεί με τον ποταμόν τον γλυκερόν του θείου ελέους, μας παρηγορεί, μας στηρίζει, μας κρατά ορθίους και δυνατούς στις περιπέτειες της ζωής.
Υψώνουμε απόψε αλλά και πάντοτε ικετευτικώς και ευγνωμόνως νουν και καρδίαν προς την ταχέως επακούουσα ουράνια Μητέρα μας, εκείνην που ανέδειξε την ευγένειαν της ανθρωπίνης φύσεως, που αξιώθηκε να γεννήσει τον ίδιο τον Δημιουργό της, προς ‘’τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον καί προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα’’, επαναλαμβάνοντας από καρδίας την προσευχήν του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, λέγοντες: ‘’Δέξου, ἁγία Παρθένε, τόν ζῆλο μας, πού ὑπερβαίνει τίς φτωχές μας δυνάμεις, καί χάρισέ μας τή σωτηρίαν, διότι ἡμεῖς, μετά Θεόν, εἰς ἐσέ, τοῦ Θεοῦ τήν Μητέρα καί Μητέρα ἡμῶν, ἒχομεν τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. Ἀπό σέ ἐλπίζομεν τήν στερέωσιν τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀντίληψιν τοῦ ὀρθοδόξου γένους, τήν σκέπην καί προστασίαν τῆς πατρίδος μας, ὃπου εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τήν ἂμαχον βοήθειάν σου’’ (Ηλίας Μηνιάτης). Χρόνια πολλά, ευλογημένα και παναγιοσκέπαστα!».