Έπειτα από µία σοβαρή περιπέτεια υγείας, ο Σεβασµιότατος Μητροπολίτης Φθιώτιδας κ. Συµεών, µιλά στην «Κυριακάτικη Α» για το «µεγάλο πανεπιστήµιο της αρρώστιας, που µας υπενθυμίζει µμερικά αυτονόητα της ανθρώπινης υπόστασής µας» και προπάντων τα όρια όλων µας
Την πρώτη συνέντευξή του, µετά το αίσιο πέρας µιας «σκληρής» δοκιµασίας της υγείας του, παραχωρεί στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή» ο σεβασµιότατος µητροπολίτης Φθιώτιδας, Συµεών. Ο βαθιάς πνευµατικότητας ιεράρχης της Εκκλησίας µάς µεταφέρει το µήνυµα της χαράς και της ελπίδας και µας υπενθυµίζει τα πάντοτε περιορισµένα και φθαρτά όρια της ανθρώπινης υπόστασής µας.
Σεβασµιότατε, είχε τύχει να ακούσω ένα κυριακάτικο κήρυγµά σας, πριν από τη διενέργεια της δύσκολης χειρουργικής επέµβασης, στην οποία υποβληθήκατε, και είχατε αναφέρει τότε ότι «η ασθένεια είναι το πιο µεγάλο πανεπιστήµιο της ζωής, γιατί µε την ασθένεια µαθαίνουµε τι είναι ο άνθρωπος». Μπορείτε να µας εξηγήσετε τη σκέψη σας;
Το µεγάλο πανεπιστήµιο της ασθένειας µας υπενθυµίζει µερικά αυτονόητα της ανθρώπινης υπόστασής µας. ∆εν είµαστε τόσο ισχυροί, δυνατοί και κραταιοί, όσο πολλές φορές θεωρούµε, αλλά είµαστε άνθρωποι αδύναµοι, ευάλωτοι, ευπαθείς, µε πελώρια υπαρξιακά ερωτήµατα ενώπιον του θανάτου, τα οποία η ασθένεια τα φέρνει ενώπιόν µας χωρίς διακρίσεις. Μπροστά στην ασθένεια, όπως και στον θάνατο, δεν υπάρχουν ούτε αξιώµατα ούτε θέσεις ούτε ιδιότητες ούτε ηλικίες, αλλά µόνο άνθρωποι. Συγχρόνως, σε αυτό το πανεπιστήµιο βλέπουµε ανθρώπους δίπλα µας να µας διακονούν µε αγάπη, να προσεύχονται για µας, να αγωνιούν µαζί µας, να συµπάσχουν, να µας πληµµυρίζουν µε υπέροχα συναισθήµατα. Βλέπουµε επίσης ανθρώπους επιστήµονες, όλων των ειδικοτήτων της υγειονοµικής κοινότητας, να µη λειτουργούν µηχανικά και στενά επαγγελµατικά, αλλά µε ευαισθησία, µε ενσυναίσθηση, µε λεπτότητα, µε σεβασµό στον άνθρωπο ασθενή. Η επώδυνη δοκιµασία της ασθένειας δυναµώνει την ανθρωπιά και επιβεβαιώνει τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Οταν ασθενώ, τότε δυνατός ειµι».
Φοβηθήκατε κάποια στιγµή, πριν χειρουργηθείτε; Η επέµβαση στην οποία υποβληθήκατε ενέχει ένα µικρό ποσοστό θνητότητας µέσα στο χειρουργείο. ∆οκιµάστηκε η σκέψη σας πριν από την τελική σας απόφαση;
Θα σας φανεί παράδοξο αυτό, αλλά το χειρουργείο το περίµενα, όπως περιµένει ένα παιδί να ξηµερώσει προκειµένου να πάει µία όµορφη σχολική εκδροµή. Και επιβεβαιώθηκε αυτή η προσµονή µου, διότι τόσο η 10ήµερη παραµονή µου στο νοσοκοµείο όσο και η µακρά περίοδος της νοσηλείας µου στο µοναστήρι της Παναγίας µας, στη ∆αµάστα, ήταν από τις ωραιότερες περιόδους της µέχρι τώρα ζωής µου. Εισέπραξα τόση ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα αφ’ ενός και κυρίως τόση πολυάνθρωπη, αυθόρµητη, θερµή και αυθεντική αγάπη, που σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο θα ήταν ένα µακάριο τέλος, αν είχε µία άλλη εξέλιξη το χειρουργείο. Στην Εκκλησία µας όµως προσευχόµαστε να είναι «χριστιανά τα τέλη της ζωής ηµών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά». Η προσευχή µου και η αγωνία µου ήταν σε αυτό το επίπεδο, το πνευµατικό και εσχατολογικό. Και η θεραπεία δίδεται για µετάνοια…
Επιτρέψατέ µου να υποβάλω επίσης µία προκλητική ερώτηση, µόνο για να λάβω µία δυνατή απάντηση εκ µέρους σας: Ποιος σώζει, τελικά; Ο Θεός ή ο νευροχειρουργός;
Το θέµα της ασθένειας και της θεραπείας είναι πολύ ιδιαίτερο και είναι πολύ «τραβηγµένη» η διατύπωση «σώζω», καθώς η σωτηρία κατά την ορθόδοξη πίστη µας αναφέρεται σε µία ολοκληρωτική (σώος=ολόκληρος) αποκατάσταση, που δεν περιορίζεται στα στενά και ασφυκτικά δεδοµένα συγκεκριµένων εκφάνσεων της ζωής µας, αλλά αγγίζει τα έσχατα. Αλλωστε, η θεραπεία µας από ένα πρόβληµα υγείας δεν σηµαίνει ότι δεν θα αρρωστήσουµε ξανά ή πολύ περισσότερο ότι δεν θα αποβιώσουµε. Και φυσικά δεν θα συναντήσουµε κανέναν σοβαρό επιστήµονα, νευροχειρουργό και όχι µόνο, που θα θεωρήσει τον εαυτό του «σωτήρα» των ανθρώπων.
Η ανθρωπότητα υπέφερε όσες φορές εµφανίστηκαν «σωτήρες» της, ανεξαρτήτως του πεδίου προέλευσής τους. Και η Εκκλησία υποφέρει από όσους εµφανίζονται ως «σωτήρες», αλλά και οι άνθρωποι επίσης δυστυχούν και αυτοκαταδικάζονται, όταν αναζητούν διάφορους «σωτήρες» για τα πάσης φύσεως προβλήµατά τους. Ο νευροχειρουργός µου είναι ένας άριστος και συνειδητός επιστήµονας, που κατέθεσε όλες του τις δυνάµεις για να επιτελέσει το καθήκον του. Και τον ευγνωµονώ γι’ αυτό και τον θαυµάζω. Και κυρίως διότι το ίδιο πράττει για όλους ανεξαιρέτως τους ασθενείς του, για όλους τους συνανθρώπους µας χωρίς διακρίσεις. Οπως επίσης υποκλίνοµαι ευλαβικά και σε αµέτρητους ακόµη ιατρούς και επιστήµονες, που διακονούν υποδειγµατικά τον άνθρωπο. Στη συνάφεια όµως του ερωτήµατος θα ήθελα να µοιραστώ την πρόσφατη εµπειρία, που έζησα στο νοσοκοµείο, την οποία όµως την έχω βιώσει και σε άλλα νοσοκοµεία προηγουµένως. Είδα ιατρούς, καθηγητές Πανεπιστηµίου, νοσηλευτές και λοιπό υγειονοµικό προσωπικό, να προστρέχουν στην προσευχή, να αναζητούν ταπεινά τη βοήθεια του Θεού και µε βαθιά πίστη στον Χριστό µας να θέτουν τον εαυτό τους και την επιστήµη και το είναι τους ολόκληρο στην υπηρεσία των ανθρώπων. Αυτό τα λέει όλα…
Μπορείτε να µας περιγράψετε τα συναισθήµατα, τα οποία σας είχαν κατακλύσει κατά το πρώτο σας κυριακάτικο κήρυγµα, αµέσως µετά την έξοδό σας από το νοσοκοµείο;
Πενήντα ηµέρες µετά την επέµβαση βρέθηκα και πάλι στο µυστήριο των µυστηρίων, στη Θεία Ευχαριστία, µαζί µε την εν Χριστώ οικογένειά µου, στον µητροπολιτικό µας ναό στη Λαµία. Συγκίνηση και ευγνωµοσύνη τα συναισθήµατά µου και κυρίως ένα απέραντο ευχαριστώ. Στον Αγιο Τριαδικό Θεό, στην Παναγία µας, στους Αγίους µας, στους ιατρούς και λοιπούς υγειονοµικούς, στους χιλιάδες αδελφούς µου, από κοντά και µακριά, που στάθηκαν µε αγάπη και στοργή δίπλα στο προσκέφαλο της ασθενείας µου. Ενα απέραντο ευχαριστώ για το όµορφο δώρο της αγάπης, το οποίο δίνει και στην ασθένεια µια άλλη προοπτική: «Η γαρ δύναµίς µου εν ασθενεία τελειούται».
*Δημοσιεύτηκε στην “Κυριακάτικη Απογευματινή”