Στον Ιερό Ενοριακό Ναό του Αγίου Δημητρίου της ιστορικής κωμοπόλεως των Λαβάρων, του τέως Δήμου Ορφέως, ιερούργησε την 10η του μηνός Μαίου 2026, Κυριακή της Σαμαρείτιδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός.
Ο Σεβασμιώτατος αφορμώμενος από τη διήγηση της ευαγγελικής περικοπής τόνισε ότι «Η Σαμαρείτις στην περίπτωσή μας εκπροσωπεί τον άνθρωπο τον διψασμένo για αληθινή θεογνωσία, για αληθινή ευλάβεια και για αληθινή πορεία σωτηρίας. Στο Φρέαρ του Ιακώβ, με πρόφαση τη σωματική δίψα, ο Χριστός ανοίγει την προοπτική για ικανοποίηση και της πνευματικής δίψας της γυναίκας εκείνης. Ο Κύριος της λέγει «ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα». Ποιο είναι λοιπόν αυτό το πολύτιμο “ύδωρ ζων” που ξεδιψά κάθε μορφή δίψας στον ταλαιπωρημένο άνθρωπο όλων των εποχών;
»Πρώτον, είναι το ύδωρ της θεογνωσίας, το νερό που γεμίζει υπαρξιακά τον άνθρωπο. Δεν είναι ένα υλικό στοιχείο αλλά ένα πρόσωπο. Είναι το πρόσωπο του Θεάνθρωπου Λυτρωτού. Καθένας που αναπτύσσει μία γνωριμία με τον Ιησού ξεδιψά εσωτερικά από κάθε τι που τον βασανίζει. Όπως το νερό διαχέεται σ’ ολόκληρο το σώμα, έτσι και η κοινωνία με τον Χριστό, ειδικά η μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου, διαχέεται σ’ ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου. Ο άνθρωπος μεταμορφώνεται. Γίνεται χριστοειδής και θεοειδής. Γίνεται δοχείο του Θεού και απαύγασμα της θεικής παρουσίας. Η γνωριμία του πιστού με τον Χριστό είναι η θεογνωσία που έχει αρχή, αλλά δεν έχει τέλος.
»Δεύτερον, όταν ο Χριστός λέγει σήμερα στη Σαμαρείτιδα: “ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα”, εννοεί το δροσερό νερό της μετάνοιας. Η αμαρτία φλογίζει και σιγοκαίει την ανθρώπινη ύπαρξη εσωτερικά και εξωτερικά. Κάθε παρακοή στον Θεό είναι ένα τραύμα. Κάθε επιδίωξη της ηδονής φέρνει και την πικρή γεύση της οδύνης. Μόνον όταν ο άνθρωπος αντλήσει από το πηγάδι της θεικής αγάπης το γάργαρο νερό της συγχώρεσης, τότε λυτρώνεται από τη βασανιστική αυτή δίψα, όπως η Σαμαρείτις προσέρχεται στο Φρέαρ της θείας φιλανθρωπίας και αφήνει τα λάθη της να αποκαλυφθούν χωρίς να τα δικαιολογεί, με μετάνοια να τα παραδέχεται, με ειλικρίνεια να τα απαρνείται και με δυναμισμό αντιστέκεται στην επανάληψή τους. Τότε η μετάνοια γίνεται γάργαρο νερό που ξεδιψά τον άνθρωπο.
»Τρίτον, ο Κύριος λέγει σήμερα στη Σαμαρείτιδα: “ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα”, εννοώντας τη λογική λατρεία προς τον αληθινό Θεό. Η λατρεία του Θεού ξεδιψά τον άνθρωπο αληθινά, διότι του διοχετεύει το γάργαρο νερό της θείας Χάριτος και της θείας παρουσίας. Ο πιστός που λατρεύει τον Θεό συνομιλεί μαζί Του αδιάκοπα και ακούραστα. Οι ακολουθίες και τα μυστήρια της Εκκλησίας γίνονται η βρώση και η πόση του ανθρώπου. Σαν το ελάφι που τρέχει στις πηγές των υδάτων, για να σβήσει τη δίψα του στα κρυστάλλινα νερά τους, έτσι και ο πιστός τρέχει στην πηγή της θείας λατρείας, για να χορτάσει από την αδολεσχία με τον Κύριο. Όλος ο άνθρωπος μέσα στη θεία λατρεία λούζεται με τις αμέτρητες ευλογίες, που στη συνέχεια τις μοιράζεται με τους άλλους ανθρώπους, όπως έκανε σήμερα η Αγία Φωτεινή με τους συμπατριώτες της».
Ο Σεβασμιώτατος προ της απολύσεως ανέγνωσε την ευχή των κολλύβων, που ευπρεπίσθησαν εις μνήμην της Μεγαλομάρτυρος και Ισαποστόλου Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, η οποία ιδιαιτέρως τιμάται στην εκκλησιαστική αυτή κοινότητα, και συνεχάρη τον εφημέριό της Αρχιμ. Ιερώνυμο Εσπινόζα για την ιεροπρεπή και φιλόχριστη διακονία του στην Εκκλησία.
Στη Θεία Λειτουργία προσήλθαν προς εκκλησιασμό ο Διοικητής της XII Μεραρχίας, υποστράτηγος Παύλος Ανδρικόπουλος, ο Διοικητής της 50ης Ταξιαρχίας, ταξίαρχος Κων. Ευαγγελίδης, οι αντιδήμαρχοι Σουφλίου Δημ. Δαρούσης και Χρ. Τσακίρης και πλήθος πιστών.
