Στις πόλεις και τα χωριά της Πατρίδας μας η δέηση και ο ύμνος στην «Τιμιωτέραν των Χερουβείμ», η ενατένιση και ο στοχασμός του Δεκαπενταύγουστου ανοίγουν λυτρωτικά τους ορίζοντες της καρδιάς μας, ώστε να δούμε σαφέστερα το άμεσο και το έσχατο νόημα της ανθρώπινης υπάρξεως. Αποκαλύπτουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα προσευχής το μυστήριο σχετικά με τη φύση και την κλήση του ανθρώπου. Γύρω από αυτό το μεγάλο λοιπόν εορταστικό κύκλο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στρέφεται η ψυχή του λαού μας στο κέντρο του καλοκαιριού.
Με την ευκαιρία της Θεομητορικής αυτής εορτής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός χοροστάτησε την παραμονή στον Εσπερινό, ευλόγησε τους άρτους και μίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ενοριακό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλεισσούς Ορεστιάδος, παρουσία εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης και του στρατού, με τη συμμετοχή πλήθους προσκυνητών.
Κηρύττων τον θείο λόγο, ο Σεβασμιώτατος τόνισε: «…Το πανάχραντο πρόσωπο της Θεοτόκου φωτίζει τους νέους, ασύλληπτους για το ανθρώπινο μυαλό ορίζοντες, που άνοιξε στον άνθρωπο η αγάπη του Θεού. Η «Κοίμηση», η «Μετάστασή» της, αποτελεί την προδρομική κατάσταση που προμηνύει και τη δική μας μετάβαση σε μια υψηλότερη πραγματικότητα ζωής. Γι’ αυτό και η ανάμνηση της Κοιμήσεώς της δεν φορτίζεται με θλίψη, αλλά με μια γαλήνια ελπίδα και προσμονή. «Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής», προπορεύεται στην άλλη ζωή και γίνεται για όλους μας «η θύρα» για τη συνάντηση με τον Υιό της, στην αιώνια δόξα. Το μυστήριο της ζωής και της κοιμήσεώς της φανερώνει τις απέραντες δυνατότητες που χάρισε ο Θεός στο ανθρώπινο γένος…»
Το πρωί της κυριωνύμου ημέρας της εορτής ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον Όρθρο και στη συνέχεια προέστη της Ευχαριστιακής Συνάξεως στον ωσαύτως πανηγυρίζοντα Ιερό Ενοριακό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Διδυμότειχο.
Αντί κοινωνικού ανεγνώσθη το επίκαιρο εόρτιο Μήνυμα του Σεβασμιωτάτου, στο οποίο μεταξύ άλλων γράφει: «…Δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία σήμερα δεν μιλά για θάνατο, αλλά για κοίμηση. Δεν κήδεψε Τη Θεοτόκο αλλά Την ύμνησε. Δεν Την έκλαψε αλλά Την δόξασε. Μέσα από την υμνολογία της Εκκλησίας εκφράζεται ολόκληρη η θεολογία της Εκκλησίας για το πρόσωπο που έφερε στα σπλάγχνα της Εκείνον που κρατεί τα Σύμπαντα. Η Κοίμηση της Παναγίας είναι το θεμέλιο της ελπίδας κάθε πιστού και η εγγύηση της σωτηρίας του. Αν Εκείνη, η Πάναγνη και πλήρης Χάριτος, “μετέστη”, τότε και εμείς, με τον αγώνα της μετάνοιας και της ταπείνωσης μπορούμε να ακολουθήσουμε τα βήματά Της…
»Η Παναγία όμως δεν είναι μόνο η Μητέρα του Χριστού. Είναι και η Μητέρα όλου του κόσμου· η Μητέρα της Εκκλησίας· η Μητέρα της σιωπής, της αγρυπνίας και της παρακλήσεως. Η μορφή της κατοικεί σε κάθε εικόνισμα και σε κάθε καρδιά που πονά και παρακαλεί. Στον νέο που ζητεί προστασία, στους ακρίτες που φυλάσσουν τα σύνορα, στη μάνα που προσεύχεται, στον πατέρα που μοχθεί, στον αγρότη και τον κτηνοτρόφο που εργάζεται σκληρά και στον άνεργο που βασανίζεται περιμένοντας ένα καλύτερο αύριο. Η Παναγία είναι η μητρική φωνή του Ευαγγελίου, το φίλτρο της θλίψεως και το χαμόγελο της ελπίδας. Δεν είναι απλώς μια γυναίκα ευλογημένη· είναι η «Κεχαριτωμένη». Είναι το δοχείο του Αχωρήτου, το δοχείο της Χάριτος, η Κιβωτός που έφερε τον Θεό στον κόσμο ως άνθρωπο…
»Όταν ο Χριστός Την εμπιστεύθηκε στον αγαπημένο του μαθητή λέγοντας: «Ίδε η μήτηρ σου», δεν Την παρέδωσε μόνο σε εκείνον. Την παρέδωσε σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έκτοτε η Παναγία είναι η σκέπη των Χριστιανών, το ιερότερο πρόσωπο, το αδιάψευστο τεκμήριο ότι ο Θεός ζει μέσα μας. Όπου η Παναγία, εκεί η στοργή. Όπου η Παναγία, εκεί και η φιλανθρωπία του Θεού. Γι’ αυτό και ο λαός Την σέβεται και Την τιμά. Γι’ αυτό σε κάθε χωριό και προσκύνημα της πατρίδας μας αφιερώνει εικόνες και ναούς στο όνομά Της. Δεν υπάρχει άλλη λέξη πιο τρυφερή στην ελληνική γλώσσα απ’ το “Παναγιά μου”. Είναι η προσευχή των χριστιανών, η ικεσία των μανάδων, ο θησαυρός των μοναχών και ο στεναγμός των δοκιμαζομένων ανθρώπων…
»Στην Κοίμησή της βλέπουμε τη δύναμη της αγάπης του Θεού. Ο Χριστός δεν επιτρέπει στον θάνατο να έχει την τελευταία λέξη. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όταν ο Απόστολος Θωμάς, σύμφωνα με την παράδοση, ζήτησε να προσκυνήσει το σώμα της Παναγίας μετά τον ενταφιασμό της, ο τάφος βρέθηκε κενός. Οι υμνογράφοι της Εκκλησίας μας δεν θρηνούν αλλά ψάλλουν με αγαλλίαση. Γιατί η Παναγία είναι η εγγύηση πως δεν θα μείνουμε στο σκοτάδι· πως ακόμη κι αν η ζωή πλημμυρίσει από τα δάκρυα στο τέλος θα ανατείλει το φως της χαράς…
»Η εορτή αυτή μας αποκαλύπτει επίσης το μεγαλείο της μητρότητας, της αγνότητας και της ταπεινώσεως. Η Μαριάμ έγινε το πιο καθαρό δοχείο του Πνεύματος διότι με ταπείνωση υπηρέτησε το Θείο θέλημα. Δεν ζήτησε αξιώματα, αλλά υπέμεινε σταύρωση ψυχής. Ο προφήτης Συμεών άλλωστε το είχε προφητεύσει: «και σου αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία». Όλη Της η ζωή είναι μια προσφορά. Πόνεσε βλέποντας το Παιδί της στον Σταυρό, αλλά δεν οργίσθηκε, δεν απελπίσθηκε. Στάθηκε, όρθια, σιωπηλή, σαν βράχος. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ηρωίδα της ιστορίας. Η μάνα του πόνου και της προσμονής. Η Μητέρα όλου του κόσμου…»
Εκκλησιάσθηκαν ο Βουλευτής Έβρου Αν. Δημοσχάκης, ο αντιπεριφερειάρχης Έβρου Ευ. Πουλιλιός, ο Δήμαρχος Διδυμοτείχου Ρωμ. Χατζηγιάννογλου, ο Διοικητής της XVI Μεραρχίας υποστράτηγος Παντ. Βασιλειάδης, εκπρόσωπος της Αστυνομικής Διεύθυνσης της Ελληνικής Αστυνομίας, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Λάμπρ. Τσιατσιάνας και πλήθος πιστών.
Παρεπιδημών τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου στη γενέτειρα του πατέρα του ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού κ. Αθηναγόρας, Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, κατόπιν παρακλήσεως και αδείας του οικείου Μητροπολίτου, την παραμονή της εορτής προέστη της ακολουθίας του Μεγάλου Εσπερινού και της λιτανεύσεως της Ιεράς εικόνος στον Ιερό Ενοριακό μεταβυζαντινό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Διδυμότειχο και το πρωί ιερούργησε στον Ιερό Ενοριακό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Θούριο.
Περισσότερες φωτογραφίες στο άλμπουμ:
