Σήμερα Κυριακή 15η Νοεμβρίου 2026, μεθεορτίως της Πανηγύρεως των Ταξιαρχών, σύμφωνα με το ανακοινωθέν πρόγραμμά του, ο Σεβ. Μητροπολίτης Σύμης κ. Χρυσόστομος χοροστάτησε στον Όρθρο, τέλεσε την Θ. Λειτουργία και κήρυξε τον θείο λόγο στην Ι. Σταυροπηγιακή Μονή του Ταξιάρχου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτου Σύμης.
Ο Σεβασμιώτατος συλλειτούργησε με τον Ιεροεπιστάτη και Γεν. Αρχιερατικό Επίτροπο Πρωτοπρ. π. Στέφανο Μακρή, τον Πρεσβ. π. Εμμανουήλ Λυκοπάντη, φιλοξενούμενο κληρικό της Ι. Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας και τον Ιεροδιάκονο π. Παύλο Τερεζάκη, ενώ το αναλόγιο της Ι. Μονής διακόνησαν μελιρρύτως οι καλλικέλαδοι Ιεροψάλτες κ. Δημοσθένης και Μερκούριος Γιανναράς και κ. Ελευθέριος Ξηράκης. Εκκλησιάστηκαν πολυάριθμοι προσκυνητές, μετά των οποίων και ο Στρατιωτικός Διοικητής Δ.Α.Ν. Σύμης, Συνταγματάρχης κ. Νικόλαος Βλαστουδάκης μετά στρατιωτικής Αντιπροσωπείας.
Ο Σεβασμιώτατος ανεφέρθη στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής Η΄ Λουκά, της επονομαζομένης του Καλού Σαμαρείτου, ο Οποίος σύμφωνα με την Πατερική ερμηνεία είναι ο Ίδιος ο Χριστός, που κατέρχεται από την άνω Ιερουσαλήμ, διότι ευδόκησε «ουκ εκ Σαμαρείας, αλλ’ εκ Μαρίας σαρκωθήναι». Έρχεται στην Ιεριχώ, που συμβολίζει την γη του πόνου και των δακρύων, όπου ευρίσκεται ημιθανής ο άνθρωπος, «δεινώς πληγωθείς» από τους νοητούς ληστές-δαίμονες, που έχουν συλήσει τον νού του και έχει χάσει πλέον την δυνατότητα να σκέπτεται και να βαδίζει ορθά. Κείται «γυμνός αρετών εν τη του βίου οδώ». Ολόκληρος, ψυχή και σώμα, είναι μία μεγάλη πληγή, κατά την υμνολογία, το «Μέγα τραύμα ο άνθρωπος». Δεν μπορεί να τον βοηθήσει, «διά το ανίατον», ούτε ο ιερεύς ούτε ο λευίτης. Ούτε άνθρωπος ούτε άγγελος. Μόνο ο Θεός γίνεται αυτεπάγγελτος βοηθός του, χρησιμοποιώντας δυό μόνο, αλλά αναγκαιότατα πράγματα για τη θεραπεία του: «Έλαιον και οίνον». Το πρώτο υποδηλώνει την αγάπη, την απέραντη ευσπλαχνία που έφερε τον Θεό από τον ουρανό στη γη. Το δεύτερο συμβολίζει το ζωοποιό και πανάχραντο αίμα του, που από τον Σταυρό έρρευσε και μεταγγίζει έκτοτε στην καρδιά του πληγωμένου από την αμαρτία ανθρώπου ζωή και αφθαρσία.
Τέλος η συγκεκριμένη παραβολή περιγράφει ανάγλυφα όλο το σχέδιο της θείας οικονομίας, την περιπέτεια του πεπτωκότος ανθρώπου και την σωτηρία που του εξασφάλισε η ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού. Με την λυτρωτική Θυσία και την Ανάστασή Του ελευθέρωσε την ανθρωπότητα από την σατανική κυριαρχία, κατέλυσε τα έργα του διαβόλου και ανέθεσε το απολυτρωτικό έργο στην ‘Εκκλησία του, η οποία και το συνεχίζει. ‘Η ‘Εκκλησία είναι το μεγάλο πανδοχείο της αγάπης του Θεανθρώπου. Οι ποιμένες και διδάσκαλοί της ως πανδοχείς επιμελούνται την θεραπεία και καλλιέργεια των ψυχών. Για το έργο τους θα αμειφθούν πλουσιοπάροχα από τον Κύριο κατά την Δευτέρα Παρουσία του. Κατακλείοντας την παραβολή ο ‘Ιησούς Χριστός, ο καλός Σαμαρείτης που εξέφρασε την αγάπη Του ως ο ιδεώδης πλησίον του πεσμένου ανθρώπου, προτρέπει «πορεύου και συ ποίει ομοίως»· προτείνοντας έτσι τον ίδιο τον εαυτό Του ως πρότυπο «ποιήσαντος και διδάξαντος».
