Όπως κάθε χρόνο την παραμονή της πρωτοχρονιάς στις 23.30 το βράδυ ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην ακολουθία του εσπερινού και κήρυξε τον θείο λόγο στον κατάμεστο Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου πολιούχου Βεροίας.
Στο τέλος της ιερής ακολουθίας ο Σεβασμιώτατος διάβασε σχετική ευχή, ευλόγησε την βασιλόπιτα, την οποία και διένειμε στους ιερείς και τον πιστό λαό και ευχήθηκε σε όλους καλή και ευλογημένη χρονιά.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου:
«Ἀπό Θεοῦ ἄρχεσθε καί εἰς Θεόν ἀναπαύεσθε».
Ἀκολουθώντας τήν προτροπή τοῦ μεγάλου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας, ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τοῦ ἐπιστηθίου φίλου τοῦ ἑορταζομένου κατά τήν πρώτη τοῦ Ἰανουαρίου οὐρανοφάντορος ἁγίου Βασιλείου, ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας, συγκεντρωθήκαμε καί ἀπόψε στόν ναό τοῦ πολιούχου μας ἁγίου Ἀντωνίου τοῦ νέου, γιά νά ἀποθέσουμε ἐνώπιον τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τοῦ δι᾽ ἡμᾶς ἑκουσίως περιτμηθέντος Θεανθρώπου Κυρίου μας ὅ,τι βαρύνει τήν ψυχή μας, ἀλλά καί ὅ,τι τήν χαροποιεῖ ἀπό τόν χρόνο πού κλείνει. Καί ἀκόμη νά τοῦ ἐκφράσουμε τήν ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη μας γιά τίς πλούσιες δωρεές του, νά τοῦ ζητήσουμε συγχώρηση γιά τά πταίσματα καί γιά τά ἀτοπήματά μας, γιά τίς παραλείψεις καί τίς ἀστοχίες μας, καί νά ἀναπαυθοῦμε στήν ἀγάπη του, κατά τήν ὑπόσχεσή του «δεῦτε πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς», ἀλλά καί νά ἀρχίσουμε τόν νέο χρόνο «ἀπό Θεοῦ».
Εἶναι ὄντως μία καλή ἀρχή, μία εὐλογημένη συνήθεια αὐτή πού καθιερώσαμε ἀπό πολλῶν ἐτῶν στήν Ἱερά μας Μητρόπολη, καί ἡ ὁποία μέ πολλή χαρά διαπιστώνουμε ὅτι γίνεται κάθε χρόνο συνήθεια ὅλο καί περισσοτέρων ἀδελφῶν μας, ὥστε νά εἶναι ὑπερπλήρης ὁ ναός τοῦ πολιούχου μας, ἀπό ὅλους ἐμᾶς πού δείχνουμε μέ αὐτή μας τήν ἐπιλογή ὅτι αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκη νά εὐχαριστήσουμε αὐτή τήν ὥρα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ χρόνου τόν Θεό γιά τόν χρόνο πού κλείνει καί γιά ὅσα μᾶς χάρισε κατά τή διάρκεια τοῦ ἔτους, ἀλλά καί νά ζητήσουμε τή χάρη καί τήν εὐλογία του γιά τόν χρόνο τόν ὁποῖο καί πάλι μᾶς χαρίζει ἡ ἀπέραντη ἀγάπη του.
Ὁ χρόνος δέν εἶναι δικός μας. Εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά προσθέσουμε οὔτε μία ἡμέρα στή ζωή μας. Καί αὐτό σημαίνει ὅτι ἔχουμε χρέος ἀγάπης καί εὐγνωμοσύνης νά τόν εὐχαριστοῦμε γιά τή μεγάλη δωρεά.
Διαφορετικά, ἐάν λάβουμε τό δῶρο καί δέν τόν εὐχαριστήσουμε, ἀλλά στραφοῦμε στούς φίλους, στίς διασκεδάσεις, στίς ἐκδηλώσεις πού ὀργανώνονται αὐτό τό βράδυ, εἶναι σάν νά μήν συνειδητοποιοῦμε ποιός μᾶς χαρίζει τόν χρόνο αὐτό τῆς ζωῆς μας, ποιός μᾶς δίδει ὑγεία, γιά νά μποροῦμε νά κινούμεθα, νά ὁμιλοῦμε, νά ταξιδεύουμε καί νά διασκεδάζουμε ἀκόμη. Εἶναι σάν νά μήν συνειδητοποιοῦμε ὅτι ὅλα ὅσα ἔχουμε δέν εἶναι δικά μας, ἀλλά ἀνήκουν στόν Θεό πού μᾶς τά προσφέρει, καί νά ἀδιαφοροῦμε γι᾽ Αὐτόν.
Θά συνειδητοποιήσουμε ὅμως εὔκολα ὅτι ὅλα ὅσα ἔχουμε εἶναι δωρεές τοῦ Θεοῦ, ἐάν στρέψουμε τό βλέμμα μας γύρω μας, στόν κόσμο, ἐκεῖ ὅπου δέν ὑπάρχει εἰρήνη ἀλλά πόλεμος, ἐκεῖ ὅπου δέν εἶναι διαθέσιμα φάρμακα καί ἐμβόλια ἀκόμη καί καθαρό νερό, ὅπως στήν πατρίδα μας, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων δέν εἶναι ἀνάγκες πολυτελείας ἀλλά ἐπιβιώσεως.
Μᾶς τά θυμίζουν ὅλα αὐτά οἱ εἰδήσεις πού παρακολουθοῦμε στήν τηλεόραση καί τό διαδίκτυο, μεγάλοι παγκόσμιοι ὀργανισμοί, ἀλλά καί ὁ νέος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας πού ἁγιοκατατάχθηκε πρίν ἀπό λίγους μῆνες καί ἑορτάσθηκε γιά πρώτη φορά προχθές, στίς 29 Δεκεμβρίου. Μᾶς τά θυμίζει ὅλα αὐτά ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ὁ Παπασαραντόπουλος, ὁ μεγάλος Ἕλληνας ἱεραπόστολος πού πῆγε στό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 στήν Οὐγκάντα, καί μέχρι τήν κοίμησή του, τό 1972, ἐπέτυχε χωρίς μέσα, χωρίς δυνατότητες, χωρίς ἐπίσημη βοήθεια, νά κηρύξει τό εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνο στήν Οὐγκάντα, ἀλλά καί στήν Κένυα, τήν Τανζανία καί τό Κογκό, καί νά προσπαθήσει νά βελτιώσει ἔστω καί λίγο, μέ τή βοήθεια πολλῶν πνευματικῶν του τέκνων ἀλλά καί φίλων τῆς ἱεραποστολῆς, τίς δραματικές συνθῆκες διαβιώσεως τῶν ἀδελφῶν μας.
Παρόμοιες καταστάσεις ὅμως ἐπικρατοῦν καί στήν Παλαιστίνη, τήν Οὐκρανία καί σέ ὅλες τίς ἄλλες περιοχές ὅπου μαίνονται πόλεμοι, ἀλλά δέν ἀπουσιάζουν ἀκόμη καί ἀπό τίς λεγόμενες ἀναπτυγμένες χῶρες, ὅταν οἱ κλιματολογικές συνθῆκες, στή μεταβολή τῶν ὁποίων συμβάλαμε δυστυχῶς καί ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, προκαλοῦν πλημμύρες, πυρκαγιές, ξηρασίες καί κάθε εἴδους φυσικές καταστροφές.
Ἐκεῖ ὅπου κάποτε ὁ ἐγωισμός καί ἡ ἀδιαφορία τοῦ ἀνθρώπου γιά τόν συνάνθρωπο ἀφήνει κάποιους στόν δρόμο, χωρίς στέγη καί χωρίς φαγητό, ἤ κάποιους ἄλλους μόνους τους στό κρεβάτι τοῦ πόνου.
Ἄς εὐχαριστήσουμε τόν Θεό γιά τίς δωρεές του σέ ἐμᾶς, γιά τή δυνατότητα νά ζοῦμε ὑγιεῖς, ἀσφαλεῖς καί χωρίς νά μᾶς λείπει κάτι ἀναγκαῖο, καί ἄς τόν παρακαλέουμε νά ἐπισκεφθεῖ μέ τή χάρη του ὅλους ἐκείνους πού ἔχουν ἀνάγκη, πού αἰσθάνονται μόνοι, πού εἶναι ἄρρωστοι ἤ κινδυνεύουν, καί ἄς τούς χαρίσει ὅ,τι θά θεραπεύσει τίς ἀνάγκες τους.
Ἄς τόν παρακαλέσουμε ὄχι μόνο γιά τούς οἰκείους καί τούς φίλους μας ἀλλά καί γιά ὅσους ἐργάζονται καί αὐτή ἀκόμη τήν ὥρα γιά τήν ὑγεία καί τήν ἀσφάλειά μας.
Ἄς τόν παρακαλέσουμε καί γιά τούς ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι γιά διάφοους λόγους δέν βρίσκονται ἀπόψε κοντά μας, ἀλλά παρακολουθοῦν τήν Ἀκολουθία ἀπό τόν ραδιοφωνικό σταθμό τῆς Ἱερᾶς μας Μτροπόλεως «Παύλειος Λόγος» καί τά κοινωνικά δίκτυα.
Καί εὔχομαι ταπεινά καί ἀπό καρδίας ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, «ἡ πάντα νοῦν ὑπρέχουσα», νά μᾶς χαρίσει πλούσια τήν εὐλογία καί τή χάρη του στή ζωή μας καί νά ἀναπληρώσει τά ἐλλείποντα, γιά νά τόν τιμοῦμε καί νά τόν δοξάζουμε καί κατά τόν νέο χρόνο.
