Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής 1 Φεβρουαρίου 2026: Ρωμ. η΄ 28-39
Ἀδελφοί, οἴδαμεν ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν, τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν· ὅτι οὓς προέγνω, καὶ προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς· οὓς δὲ προώρισε, τούτους καὶ ἐκάλεσε, καὶ οὓς ἐκάλεσε, τούτους καὶ ἐδικαίωσεν, οὓς δὲ ἐδικαίωσε, τούτους καὶ ἐδόξασε. Τί οὖν ἐροῦμεν πρὸς ταῦτα; εἰ ὁ Θεὸς ὑπὲρ ἡμῶν, τίς καθ᾿ ἡμῶν; ὅς γε τοῦ ἰδίου υἱοῦ οὐκ ἐφείσατο, ἀλλ᾿ ὑπὲρ ἡμῶν πάντων παρέδωκεν αὐτόν, πῶς οὐχὶ καὶ σὺν αὐτῷ τὰ πάντα ἡμῖν χαρίσεται; τίς ἐγκαλέσει κατὰ ἐκλεκτῶν Θεοῦ; Θεὸς ὁ δικαιῶν· τίς ὁ κατακρίνων; Χριστὸς ὁ ἀποθανών, μᾶλλον δὲ καὶ ἐγερθείς, ὃς καὶ ἔστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, ὃς καὶ ἐντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν. τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα; καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. ἀλλ᾿ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς. πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.
Μετάφραση
Αδερφοί, γνωρίζομεν ὅτι δι ̓ ἐκείνους πού ἀγαποῦν τόν Θεόν ὅλα συνεργούν διά και λόν, δι ̓ ἐκείνους πού εἶναι καλεσμένοι σύμφωνα μέ τήν πρόθεσιν τοῦ Θεοῦ, διότι ἐκείνους πού προεγνώρισε, αὐτούς καί προώρισε να γίνουν ὁμοιόμορφοι πρός τήν εἰκόνα τοῦ Υἱοῦ του, ὥστε αὐτός νά εἶναι πρωτότοκος μεταξύ πολλῶν ἀδελφῶν. Ἐκεί νους δέ πού προώρισε, αὐτούς καί ἐκάλεσε, καί ἐκείνους πού ἐκάλεσε, αὐτούς καί ἐδι- καίωσε, ἐκείνους δέ πού ἐδικαίωσε, αὐτούς καί ἐδόξασε. Τί λοιπόν θά ποῦμε ἐπάνω σ’ αὐτά; Ἐάν ὁ Θεός εἶναι μέ τό μέρος μας, ποιός μπορεῖ νά εἶναι ἐναντίον μας; Ἐκεῖνος πού δέν ἐφείσθη τόν δικών του Υιόν αλλά τόν παρέδωσε εἰς θάνατον πρός χάριν ὅλων μας, πῶς μαζί μ ́ αὐτόν δέν θά μᾶς χαρίσῃ τά πάντα; Ποιός θά κατηγορήση τούς έκλε- κτούς τοῦ Θεοῦ; Ο Θεός τούς δικαιώνει. Ποιός θά καταδικάση; Ὁ Χριστός εἶναι ἐκεῖνος πού ἐπέθανε, καί, ἀκόμη περισσότερον, ἀναστήθηκε, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τά δε ξιά τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος καί μεσιτεύει γιά μᾶς. Ποιός θά μᾶς χωρίσῃ ἀπό τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ; Θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή πείνα ή γύμνια ή κίνδυνος ή μάχαιρα; Καθώς εἶναι γραμμένον, «Πρός χάριν σου θανατωνόμεθα κάθε ἡμέραν· θεωρηθήκα- με σάν πρόβατα προωρισμένα διά σφαγήν». ̓Αλλ’ εἰς ὅλα αὐτά εἴμεθα μέ τό παραπάνω νικηταί διά τοῦ Χριστοῦ πού μᾶς ἀγάπησε. Διότι εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι οὔτε θάνατος, οὔτε ζωή, οὔτε ἄγγελοι, οὔτε ἀρχαί, ούτε δυνάμεις, τίποτε εἰς τό παρόν, τίποτε εἰς τό μέλλον, τίποτε εἰς τά ὕψη, τίποτε εἰς τά βάθη, κανένα άλλο δημιούργημα δέν θά μπο- ρέσῃ νά μᾶς χωρίσῃ ἀπό τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποίαν ἔδειξε διά τοῦ Χριστοῦ In- σοῦ τοῦ Κυρίου μας.
(Εκ της μεταφράσεως της Καινής Διαθήκης των αειμνήστων καθηγ. Β. Βέλλα, Αρχιμ. Ευ. Αντωνιάδου, Αμ. Αλιβιζάτου, Γερ. Κονιδάρη, Εκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ).