Επ’ ευκαιρία της προσφάτου ανακηρύξεως, από την UNESCO, της 9ης Φεβρουαρίου ως «Παγκοσμίου Ημέρας Ελληνικής Γλώσσης», η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Ι. Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας αποφάσισε ομόφωνα όπως την Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, τελεστεί σε όλους τους Ιερούς Ναούς της τοπικής Εκκλησίας ιερό Μνημόσυνο «ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν κεκοιμημένων διδασκάλων καί διδασκαλισσῶν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης ἐν τῇ Πέμπτῃ Ἠπείρῳ».
Στο τέλος, δε, της Ακολουθίας του Μνημοσύνου θα αναγνωστεί Συνοδικό Μήνυμα, το οποίο έχει ως εξής:
Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Πανοσιολογιώτατοι ἅγιοι Καθηγούμενοι,
Εὐλαβέστατοι Ἱερεῖς καί Διάκονοι,
Ὁσιώτατοι μοναχοί καί μοναχαῖ,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ἱστορία τῆς διάδοσης τοῦ μηνύματος τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰησοῦ εἶναι μιά περίπλοκη διαδικασία καί, ἀναμφίβολα, τόσο ἡ ταχύτητα ὅσο καί ἡ ἐπιτυχία τῆς διάδοσής του, δέν ὀφείλονται σέ ἕναν καί μόνο παράγοντα. Ὅμως, εἶναι ἐξίσου βέβαιο ὅτι ἄν ὁ Χριστιανισμός εἶχε γεννηθεῖ σέ ἕνα περιβάλλον ὅπου δέν θά κυριαρχοῦσε ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, τά πράγματα θά εἶχαν πολύ διαφορετική τροπή, καθώς ἡ Κοινή Ἑλληνιστική ἀπετέλεσε τό ὄχημα μέ τό ὁποῖο ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ταξίδεψε σχεδόν σέ ὅλον τόν τότε γνωστό κόσμο. Ἀσφαλῶς, ἡ γλῶσσα μας δέν ἦταν μόνο τό μέσο διάδοσης τοῦ Εὐαγγελίου ἀλλά ἐπιπλέον ἦταν καί ἡ γλῶσσα στήν ὁποία γράφτηκαν τά ἱερά μας Κείμενα, διατυπώθηκαν τά δόγματα τῆς πίστεως καί θεολόγησαν οἱ μεγάλοι Πατέρες καί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅλα τά παραπάνω εἶναι μᾶλλον γνωστά, ἄν καί πολλές φορές ἔχουμε μία ἐπιφανειακή κατανόηση τῶν πραγμάτων, καθώς θεωροῦμε τή γλῶσσα ὥς ἕνα ἁπλό ὄχημα ἤ ἐργαλεῖο, πού χρησιμοποίησε ἡ Ἐκκλησία γιά νά διαδόσει τά διδάγματά της, ἐνῷ στήν πραγματικότητα συντελέστηκε μιά τεράστια «γλωσσική κοσμογονία», ὅπου ἄνθρωποι σοφοί καί ἐμπνεόμενοι ἀπό τό ἅγιο Πνεῦμα, μέ ὄργανο τή θαυμάσια γλῶσσα μας μέ τίς καταπληκτικές καί λεπτές της διακρίσεις, κατέγραψαν καί κωδικοποίησαν τή θεία Ἀποκάλυψη, δίνοντας σέ λέξεις καί ὅρους νέο περιεχόμενο καί ἐννοιολόγηση, γιά νά περιγράψουν καί νά ὁριοθετήσουν τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψεῦδος.
Αὐτός ὁ γόνιμος ἐναγκαλισμός καί ἡ ὤσμωση τῆς θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἀνυπέρβλητης Ἑλληνικῆς γλῶσσας εἶναι ἕνα μόνο, ἄν καί ἐξαιρετικά σημαντικό, στιγμιότυπο στή διαχρονία της, πού ξεκινᾷ ἀπό τήν ἀχλύ τοῦ μύθου γιά νά καταλήξει στή σύγχρονη ἐποχή. Ἀπό τόν Ὅμηρο καί τους τραγικούς ποιητές, τούς φιλοσόφους καί τούς σοφιστές, τόν Μέγα Ἀλέξανδρο καί τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τόν Ρωμανό τόν Μελωδό, τούς λογάδες τοῦ Γένους, τόν Σολωμό, τόν Παπαδιαμάντη, τόν Ἐλύτη καί τόν Σεφέρη, μέχρι τή γλῶσσα πού μιλοῦν σήμερα οἱ νέοι μας στά Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, τό κουβάρι τῆς γλώσσας, ὡς ἕνα συνεχές καί ἀδιάσπαστο νῆμα, συνέχει τό γένος, ἐκφράζει χαρές καί λύπες, καημούς καί πάθη, συνοδεύει κάθε βῆμα στόν κύκλο τῆς ζωῆς καί ἀποτελεῖ, μαζί μέ τήν πίστη μας, τούς δύο ἀκλόνητους πυλῶνες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού ἀσφαλῶς, ξεπέρασε τά στενά γεωγραφικά ὅρια τῆς πατρίδος μας καί κατέστη παγκόσμιο πολιτισμικό ἀγαθό.
Αὐτήν τήν ἰδιαίτερη ἀξία καί μοναδικότητα τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας ὡς φορέα τῶν ἰδεωδῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατανοοῦμε βαθύτερα ὅσοι ζοῦμε μακριά ἀπό τή μητέρα Πατρίδα, ἀφοῦ ἡ κοινή μας λαλιά ἀποτελεῖ ὄχι μόνο συνδετικό κρίκο τῶν Ὁμογενῶν μεταξύ μας ἀλλά καί τόν ὀμφάλιο λῶρο πού μᾶς συνδέει μέ τή γενέθλια γῆ. Αὐτήν τή βαριά παρακαταθήκη ἔχουμε χρέος νά τή διαφυλάξουμε καί νά τή μεταδώσουμε στούς ἐπιγενομένους καί τοῦτο δέν εἶναι μόνον χρέος τῆς Πολιτείας ἤ κάποιων ἐπισήμων φορέων ἀλλά τοῦ κάθενός ἀπό ἐμᾶς, πού ὀφείλουμε νά μήν ξεχνᾶμε τίς ρίζες μας, νά μιλοῦμε στά παιδιά μας καί νά τούς λέμε παραμύθια στά ἑλληνικά, νά τραγουδᾶμε ἑλληνικά, νά προσευχόμαστε στά ἑλληνικά.
Ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Αὐστραλίας περιβάλλει μέ ἰδιαίτερη ἀγάπη καί φροντίδα τήν ὑπόθεση τῆς διατήρησης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας ὄχι μόνον μέ τήν ἐπιμονή στή χρήση της στή λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί μέ τή δημιουργία τοῦ Ἑλληνικοῦ Σχολείου «Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» (Aetolian College) καί τήν ἀναβάθμιση τῆς διδασκαλίας της στή Θεολογική Σχολή τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ὅπου πρόσφατα, μάλιστα, ξεκίνησε καί ἡ λειτουργία νέου Μεταπτυχιακοῦ Προγράμματος στήν Ἑλληνική Φιλοσοφία (Master of Greek Philosophy).
Ἡ ἀνακήρυξη, ἀπὸ τὴν UNESCO, μετά ἀπό συντονισμένες προσπάθειες τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, τῆς 9ης Φεβρουαρίου, ἡμέρας θανάτου τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ποιητή Δ. Σολωμοῦ, ὡς «Παγκόσμιας Ἡμέρας Ἑλληνικῆς Γλώσσας» συνιστᾷ ὄχι μόνον ἐξαιρετική τιμή γιά ὅλους τούς Ἕλληνες ἀλλά καί μιά τεράστια εὐθύνη νά διατηρήσουμε τή συνέχεια τῆς γλώσσας μας καί νά τήν ἀναδείξουμε σέ ἕναν οἰκουμενικό φάρο πολιτισμοῦ, πού θά θυμίζει σέ κάθε ἄνθρωπο πού κατοικεῖ σ’ ἐτούτη τή γῆ ποιά εἶναι τά μεγάλα καί ἀνυπέρβλητα ἰδανικά τοῦ γένους.
Ἡ Ἀρχιεπισκοπή μας, στό πλαίσιο τοῦ σημαντικοῦ αὐτοῦ ὁροσήμου, ἀναγνωρίζει παράλληλα τήν «Παγκόσμια Ἡμέρα Ἑλληνικῆς Γλώσσας» ὡς ἡμέρα ἀφιερωμένη στούς διδασκάλους καί τίς διδασκάλισσες πού δίδαξαν στήν Πέμπτη Ἤπειρο τή γλώσσα μας καί ἔγιναν μέ τόν τρόπο αὐτό φωτεινοί ὁδοδεῖκτες γιά χιλιάδες Ἑλληνόπουλα τῆς Διασπορᾶς. Κάθε χρόνο δέ, τὴν Κυριακὴν ποὺ προηγεῖται τῆς 9ης Φεβρουαρίου, θά τελεῖται ἱερό μνημόσυνο, ὅπως τελέστηκε καί σήμερα, «ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν πάντων τῶν διδασκάλων καί διδασκαλισσῶν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης ἐν τῇ Πέμπτῃ Ἠπείρῳ» ὡς ἐλάχιστο δεῖγμα εὐγνωμοσύνης καί σεβασμοῦ καί δίδοντας τήν ὑπόσχεση ὅτι δέν θά ἀφήσουμε τή φλόγα ἀπό τό ἔργο τους νά σβήσει. Ἀκόμα και ἄν ἡ μικρή ἤ μεγάλη λάμψη τοῦ καθενός ἀπό ἐμᾶς, ἀργά ἤ γρήγορα θά σβήσει, ὅπως λέει κι ὁ ποιητής: «Μόνο μιά λάμψη ὁ ἄνθρωπος· κι ἄν εἶδες, εἶδες…»[1], τό ἔργο τῶν σπουδαίων θά λάμπει στόν αἰῶνα γιά νά φωτίζει καί νά καθοδηγεῖ… Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν διδασκάλων καί διδασκαλισσῶν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης ἐν τῇ Πέμπτῃ Ἠπείρῳ.
Μέ πολλές πατρικές εὐχές.
Ἐν Σύδνεϋ, τῇ 1ῃ Φεβρουαρίου 2026,
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος
† Ὁ Αὐστραλίας Μακάριος
Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου
Ὁ Καμπέρας Ἀθηναγόρας
Ὁ Μελβούρνης Κυριακός
Ὁ Πέρθης Ἐλπίδιος
Ὁ Ἀδελαΐδος Σιλουανός
Ὁ Βρισβάνης Βαρθολομαῖος
Ὁ Χώρας Εὐμένιος
Ὁ Μαγνησίας Χριστόδουλος, Ἀρχιγραμματεύς
[1]Ὀ. Ἐλύτη, Ὁ κῆπος μέ τίς αὐταπάτες.