Τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου εόρτσε στις 26 Ἀπριλίου /9 Μαΐου 2026, το Πατριαρχείο των Ιεροσολύμωνἰς στην πόλη τῆς Άκκρης αρχαίας Πτολεμαΐδος τοῦ βορείου Ισραήλ
Κατά την εορτή, έλαβε χώρα η υποδοχή του Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναζαρέτ κ. Κυριακού, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πτολεμαΐδος κ. Μακάριο, τους Ιερείς των δεκατεσσάρων Κοινοτήτων της Μητροπόλεως του Σώματος των Προσκόπων, του Προέδρου της Κοινότητος κ. Φουάντ Μπρέκ και των Επιτρόπων αυτής έως την είσοδον του Ιερού Ναού.
Ο Μακαριώτατος προεξήρξεν της Πασχαλίου θείας Λειτουργίας, συλλειτουργούντων Αυτώ του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού, του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πτολεμαΐδος -Άκκρης κ. Μακαρίου , Αγιοταφιτών Ιερομονάχων, εν οις πρώτος ο Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός, Προιστάμενος Ιερεύς της Μητροπόλεως, του Αρχιμανδρίτου Αρτεμίου, του Αρχιμανδρίτου π. Μελετίου, Πρεσβυτέρων των ομόρων περιοχών, του Αρχιδιακόνου π. Μάρκου και του Ιεροδιακόνου π. Προδρόμου, ψαλλούσης της νέας χορωδίας της Άκκρης υπό τον Πρεσβύτερον π. Νικόλαον Μούσα και υπό μελών της χορωδίας Ναζαρέτ, εν συμμετοχή της Πρέσβεως της Ελλάδος εις το Ισραήλ κ. Μάγιας Σολωμού, του κ. Μαυροειδούς, της κ. Ιουλίας, αντιπροσώπου του Πρέσβεως της Ρωσίας κ. Βικτόροφ, του αντιπροσώπου του Υπουργείου Εσωτερικών του Ισραήλ κ. Σεζάρ Μαρτζήε και μεγάλου αριθμού πιστών της πόλεως τιμώντων τον Άγιον.
Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ἐκήρυξε τόν θεῖον Λόγον ὁ Μακαριώτατος ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:
Ἀνέτειλεν ἰδού, τὸ τῆς χάριτος ἔαρ, ἐπέλαμψε Χριστοῦ, ἡ Ἀνάστασις πᾶσι, καὶ ταύτῃ συνεκλάμπει νῦν, Γεωργίου τοῦ Μάρτυρος, ἡ πανέορτος, καὶ φωτοφόρος ἡμέρα, δεῦτε ἅπαντες, λαμπροφοροῦντες ἐνθέως, φαιδρῶς ἑορτάσωμεν», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,
Τό ἔαρ τῆς χάριτος τῆς Ἀναστάσεως, δηλονότι τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Μεγαλομάρτυρος ἐν τῇ ἱστορικῇ παραθαλασίῳ πόλει ὑμῶν τῆς Ἄκκρης, ἵνα πασχαλίως ἑορτάσωμεν τήν πάνσεπτον μνήμην αὐτοῦ.
Ὁ σήμερον τιμώμενος μάρτυς τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ διακρίνεται μεταξύ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν μαρτυρησάντων ὑπέρ τοῦ φωτός καί τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ κατά τοῦ σκότους καί τοῦ ψεύδους τῆς εἰδωλολατρείας. Διό καί ἀνεδείχθη συνόμιλος ἀποστόλων κατά τήν βασιλείαν τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.), τοῦ ὁποίου ἡ βασιλεία παρέμεινεν εἰς τήν ἱστορίαν διά τούς ἀπηνεῖς διωγμούς κατά τῶν Χριστιανῶν, ὡς ἡ «ἐποχή τῶν μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ».
Ὄντως, τῇ ἐπιλάμψει τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ συνεκλάμπει καί ἡ τοῦ Γεωργίου φωτοφόρος μνήμη. Καί τοῦτο, διότι ἡ μητέρα τοῦ Γεωργίου, ὀνόματι Πολυχρονία, κατήγετο ἀπό τήν ἁγιογραφικήν πόλιν Λύδδαν, τήν μετονομασθεῖσαν Γεωργιούπολιν, ἔνθα καί ὁ ἐπί τοῦ κενοταφίου κατατεθέντων ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων ἀνεγερθείς καί ἄχρι σήμερον σῳζόμενος ἐπώνυμος μεγαλοπρεπής αὐτοῦ Ναός.
Ὁ νεαρός Γεώργιος, ἐνταχθείς εἰς τόν Ρωμαϊκόν στρατόν διέπρεψε διά τήν ἀρετήν, τήν τόλμην, τήν ἀνδρείαν καί τόν ἡρωϊσμόν αὐτοῦ, ἀλλά καί τήν μετά παρρησίας καταγγελίαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, ἀκούων εἰς τόν ψαλμῳδόν λέγοντα: «Κύριε σύ ἔγνως· τήν δικαιοσύνην σου οὐκ ἔκρυψα ἐν τῇ καρδίᾳ μου, τήν ἀλήθειάν σου καί τό σωτήριόν σου εἶπα, οὐκ ἔκρυψα ἔλεός σου καί τήν ἀλήθειάν σου ἀπό συναγωγῆς πολλῆς», (Ψαλμ. 39, 10-11).
Κατά τόν βιογράφον αὐτοῦ, ὁ θαυμαστός Γεώργιος, ὅταν ἐπρόκειτο νά ὁμολογήσῃ τήν Χριστιανικήν αὐτοῦ πίστιν ἐνώπιον τῆς Ρωμαϊκῆς Συγκλήτου· «Κόμης ἦν τήν ἀξίαν. Τοῦ οὖν βασιλέως τόν κατά τῶν Χριστιανῶν ὠδίνοντος (=ἐγκυμονοῦντος) πόλεμον καί δόγμα ἐξενεγκόντος, τούς μέν ἐξομνυμένους (=ἀπαρνουμένους) καί ἀθετοῦντας τόν Χριστόν τιμῶν βασιλικῶν καί δωρεῶν ἀξιοῦσθαι· τοῖς δέ μή πειθομένοις θάνατον εἶναι τήν ζημίαν, αὐτός παρών ὁ Ἅγιος Γεώργιος, Χριστιανόν ἑαυτόν ἀνεκήρυξε, τήν τῶν εἰδώλων ματαιότητα διελέγχων καί ἀσθένειαν καί μυκτηρίζων (=χλευάζων) τούς πιστεύοντας ἐπ’ αὐτά».
Ὁ ἀθλοφόρος Γεώργιος ὄχι μόνον ἀνεκήρυττε τόν ἑαυτόν του Χριστιανόν, ἀλλά καί ἐχλεύαζε τήν ἀπατην καί ματαιότητα τῶν εἰδώλων. Τοῦτο ἐποίει ὁ Ἅγιος, ἐμπνεόμενος ὑπό τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, λέγοντος: «Μή φοβηθῆτε ἀπό τῶν ἀποκτεννόντων τό σῶμα, τήν δέ ψυχήν μή δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δέ μάλλον τόν δυνάμενον καί ψυχήν καί σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεένῃ» (Ματθ. 10,28). Καί «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς», (Ματθ. 10, 32-33).
Ὁ ἀθλοφόρος Γεώργιος, γεωργήσας ἐμμελῶς τόν καταβληθέντα ἐν τῇ καθαρᾷ καρδίᾳ αὐτοῦ θεῖον σπόρον τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ κατῄσχυνε τούς διώκτας καί βασανιστάς αὐτοῦ, μιμούμενος τό μαρτυρικόν πάθος τοῦ σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, γενόμενος οὕτω σύναιμος τῷ Χριστῷ. Διό καί ὁ ὑμνῳδός λέγει: «Γεωργηθεὶς ὑπὸ Θεοῦ ἀνεδείχθης, τῆς εὐσεβείας γεωργὸς τιμιώτατος, τῶν ἀρετῶν τὰ δράγματα συλλέξας σεαυτῷ· σπείρας γὰρ ἐν δάκρυσιν, εὐφροσύνῃ θερίζεις· ἀθλήσας δὲ δι’ αἵματος, τὸν Χριστὸν ἐκομίσω, καὶ ταῖς πρεσβείαις Ἅγιε ταῖς σαῖς, πᾶσι παρέχεις πταισμάτων συγχώρησιν».
Τό ἀπολυτρωτικόν αἷμα τοῦ μαρτυρίου τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τόν θεμέλιον λίθον τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία, κατά τόν θεῖον Παῦλον εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου» (Ἐφ. 1,23). Τό σῶμα αὐτοῦ, τοὐτέστιν τήν Ἐκκλησίαν, ὁ Χριστός «περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πράξ. 20,28), κηρύττει ὁ θεσπέσιος Παῦλος. Ἡ δέ Ἐκκλησία ὡς «Σῶμα Χριστοῦ» προσφέρει καί αὐτή ὡς ἀντίδωρον εἰς τόν Θεόν Πατέρα τήν μαρτυρίαν τοῦ αἵματος διά τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων.
Καί εὐλόγως διερωτώμεθα, πῶς πράττει τοῦτο ἡ Ἐκκλησία; Διά τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων μαρτύρων αὐτῆς καί ἐν προκειμένῳ διά τοῦ μεγαλομάρτυρος αὐτῆς Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου. Ἰδού λοιπόν, ἀγαπητοί μου, διά τί ἰδιαζόντως καί παγκοσμίως τιμᾶται ἡ μνήμη καί τό μαρτύριον τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀγάπης τοῦ ἐνδόξου ἀθλοφόρου Γεωργίου. Τοῦτο ἐξ ἄλλου διατυπώνει ἐναργέστατα καί ὁ ὑμνῳδός λέγων: «Θαμβεῖταί σου στρατάρχα τὴν ἄθλησιν, Ἀγγέλων τὸ στράτευμα, σὲ δ’ ὁ τῶν Ἀγγέλων Βασιλεὺς καταπλαγείς, ἐπεθύμησε Μάρτυς τοῦ κάλλους σου· διὸ περ καὶ σὺν αὐτῷ βασιλεύειν ἀεὶ σε κατηξίωσε».
Ἀκούσωμεν καί τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Πολυκάρπου, ὁμιλοῦντος περί μαρτύρων καί λέγοντος: Τοῦτον [τόν Χριστόν] μέν γάρ υἱόν ὄντα τοῦ Θεοῦ προσκυνοῦμεν τούς δέ μάρτυρας ὡς μαθητάς καί μιμητάς τοῦ Κυρίου ἀγαπῶμεν ἀξίως ἕνεκα εὐνοίας ἀνυπερβλήτου τῆς εἰς τόν ἴδιον βασιλέα καί διδάσκαλον· ὧν γένοιτο καί ἡμᾶς κοινωνούς τε καί συμμαθητάς γενέσθαι».
Ἡ ἀνυπέρβλητος αὕτη εὔνοια, τήν ὁποίαν ἀπολαμβάνουν οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὀφείλεται εἰς τό γεγονός ὅτι «ὁ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἕν Πνεῦμά ἐστι» (Α΄ Κορ. 6,17), ὡς κηρύττει ὁ σοφός Παῦλος.
Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι «οἱ κολλώμενοι τῷ Κυρίῳ» εἶναι οἱ ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β’ Κορ. 7,1) γενικώτερον καί οἱ δίκαιοι μάρτυρες εἰδικώτερον. Ἑρμηνεύων τό ψαλμικόν «καταδιώξαι ἄρα ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου καί καταλάβοι καί καταπατήσαι εἰς γῆν τήν ζωήν μου» (Ψαλμ. 7,6) ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει: «τοῦ μέν δικαίου ἡ ψυχή, χωριζομένη τῆς πρός τό σῶμα συμπαθείας, τήν ζωήν ἔχει κεκρυμμένην σύν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ, ὥστε δύνασθαι λέγειν κατά τόν Ἀπόστολον ὅτι «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» καί «ὅ δέ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ» (Γαλ. 2,20). [Καί ἀναλυτικώτερον, ἡ μέν ψυχή τοῦ δικαίου, ὅταν χωρίζηται ἀπό τήν ἑνότητα ἀπό τό σῶμα ἔχει κρυμμένην τήν ζωήν μέ τόν Χριστόν εἰς τόν Θεόν· ὥστε δύναται νά λέγῃ ὅπως καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός»].
Τιμῶμεν καί γεραίρομεν τήν ἱεράν μνήμην τοῦ ἁγίου καί δικαίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, σύν τῇ μνήμῃ τοῦ ἐνταῦθα μαρτυρήσαντος νέου Γεωργίου τοῦ ἐκ Κύπρου, διότι ὁ Μεγαλομάρτυς Γεώργιος, ὁ ἐξανθήσας ὡς Φοῖνιξ (Πρβλ. Ψάλμ, 91,13) ἐν μέσῳ τῆς διαβολικῆς πλάνης τῶν εἰδώλων, ἐχρημάτισε φύλαξ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐξόχως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ τόπου τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ τόπου τῆς τριημέρου ταφῆς καί Ἀναστάσεως, τοῦ Ρωμαιορθοδόξου δηλονότι Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Ὅθεν αὐτῷ βοῶμεν: «ἱκέτευε τόν Ἀναστάντα Σωτῆρα ἡμῶν Χριστόν σύν τῇ Θεοτόκῳ καί Μητρί Αὐτοῦ, ἵνα ἀεί φυλάττωσιν ἐκ τῆς ἀπειλῆς καί τοῦ πυρός τοῦ πολέμου πάντα τόν λαόν, τόν προσκυνοῦντα καί λατρεύοντα Κύριον τόν Θεόν, τόν ποιήσαντα τόν οὐρανόν καί τήν γῆν». Ἔτη πολλά! Χριστός Ἀνέστη».
Ἠκολούθησε ἡ Ἀπόλυσις καί ἡ Λιτανεία τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, δέησις πρό τοῦ τάφου τοῦ νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Κυπρίου, ἐπιμνημόσυνος δέησις ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ μακαριστοῦ Ἡγουμένου π. Φιλοθέου, καί κέρασμα εἰς τό Ἡγουμενεῖον.
Εἰς τήν δεξίωσιν ταύτην προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πτολεμαΐδος κ. Μακάριος καί ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἀντιδήμαρχος τῆς πόλεως, ὁ πνευματικός ηγέτης τῶν Δρούζων Σεΐχης Μουάφακ Ταρίφ, ὁ Σεΐχης Σαμήρ Ἄση, οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Λατινικῆς καί τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καί ὁ ἐκπρόσωπος τῶν Μπαχάϊ.
Εἰς τήν δεξίωσιν ταύτην ὁ Μακαριώτατος ἀπένειμε τό παράσημον τοῦ Σταυροφόρου τοῦ Τάγματος τῶν Ἱπποτῶν τοῦ Παναγίου Τάφου εἰς τόν κ. Γεώργιον Μπάχου διά τήν ἐπί συναπτά ἔτη δραστηριότητα αὐτοῦ εἰς τό Σῶμα τῶν Προσκόπων καί ἔπειτα ἐτέλεσε τόν Ἁγιασμόν εἰς τήν αἴθουσαν δραστηριοτήτων τοῦ Σώματος τῶν Προσκόπων, ἀνακαινισθεῖσαν ὑπό τοῦ Πατριαρχείου.
Ἠκολούθησε πασχάλιος καί ἑόρτιος τράπεζα εἰς τήν αἴθουσαν τῆς Μονῆς, ἔνθα ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε καί πάλιν (ἀναρτηθήσεται προσεχῶς).
