Σύμφωνα με την τάξη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων τιμήθηκε η Κυριακή της Σαμαρείτιδος στο Φρέαρ του Ιακώβ, τόπο όπου συνομίλησε με την Αγία Φωτεινή την Σαμαρείτιδα ο Χριστός.
Της πανηγύρεως προεξήρχε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος. Στην ομιλία του κατά την δεξίωση που παρατέθηκε ο Μακαριώτατος Προκαθήμενος της Σιωνίτιδος Εκκλησίας τόνισε ότι: “Η αγία ημών Εκκλησία, η οποία είναι το Σώμα του Χριστού και ο Χριστός η κεφαλή της Εκκλησίας, αυτή καθ’ εαυτήν είναι «πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον». Τοιαύτη πηγή ύδατος αλλομένου, ύδατος αναβλύζοντος και ακαταπαύστως ρέοντος είναι η αγία Εκκλησία των Ιεροσολύμων, η γνωστή ως Ρωμαιο – Ορθόδοξος, η οποία διά μέσου των αιώνων αφ’ ενός μεν διαφυλάττει τα Πανάγια Προσκυνήματα ως τόπους λατρείας, προσευχής και αγιασμού. Αφ’ ετέρου δε διακονεί και ποιμαίνει το ευλαβές γηγενές Χριστεπώνυμον αυτής ποίμνιον, το οποίον δίδει την ζώσαν αυτού μαρτυρίαν, καταγγέλλουσα το Ευαγγέλιον της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της φιλανθρωπίας, αλλά και του αλληλοσεβασμού και της αρμονικής συνυπάρξεως μετά των ετεροθρήσκων συμπολιτών και συγκατοίκων αυτών”.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της Αρχιγραμματείας:
Ἡ Κυριακή, 27η Ἀπριλίου/ 10η Μαΐου 2026, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου συμφώνως πρός τό βιβλίον τοῦ Πεντηκοσταρίου ὡς Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος εἰς τό ἐν Σαμαρείᾳ – σημερινῇ Νεαπόλει – (Νάμπλους), Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ.
Κατά τήν Κυριακήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία ἀντλοῦσα ἐν τοῦ κατά Ἰωάννην Ἁγίου Εὐαγγελίου (4,4-44), ποεῖται ἰδιαιτέραν μνείαν τοῦ γεγονότος τῆς συναντήσεως τῆς Σαμαρείτιδος γυναικός μετά τοῦ Κυρίου. Εἰς τήν συνάντησιν ταύτην ὁ Κύριος «ἐζήτησεν παρ΄αὐτης πιεῖν ὕδωρ» καί εἶπεν αὐτῇ ὅτι Ἐκεῖνος ἠδύνατο νά δώσῃ αὐτῇ «τό ὕδωρ τό ζῶν», ἀπεκάλυψεν εἰς αὐτήν τά τῆς ζωῆς της, ὅτι «πέντε ἄνδρας ἔσχε ἕως νῦν καί νῦν ὅν ἔχει οὐκ ἔστιν αὐτῆς ἀνήρ», ὅτι «Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν καί ὅτι Ἐκεῖνος, «ὁ λαλῶν μετ’ αὐτῆς εἶναι ὁ Μεσσίας». Οἱ ζωοποιοί οὗτοι λόγοι τοῦ Κυρίου ἤλλαξαν τήν ζωήν αὐτῆς καί ἐπίστευσεν εἰς τόν Κύριον καί ἐμαρτύρησεν ὑπέρ Αὐτοῦ ὠς καί μέλη τῆς οἰκογενείας αὐτῆς, οἷον αἱ ἀδελφαί αὐτῆς Φωτώ, Φωτίς, Παρασκευή, Κυριακή καί οἱ δύο υἱοί αὐτῆς Ἰωσῆς καί Φωτεινός ἑορτάζοντες τῇ 26ῃ Φεβρουαρίου.
Εἰς ἀνάμνησιν τοῦ γεγονότος τούτου, ἐγένετο παρά τό Φρέαρ καί εἰς τόν μαγαλοπρεπῆ Ναόν τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τόν ὁποῖον πρό ἐτῶν ἀνήγειρεν ὁ ρέκτης ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος, θεία Λειτουργία ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκοπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, ἱερέων τῆς περιοχῆς Σαμαρείας ὡς τοῦ π. Δαβίδ Πρεσβυτέρου τῆς Κοινότητος τῶν Ραφιδίων, τοῦ π. Τοῦμα, Πρεσβυτέρου τῆς Κοινότητος Ζαμπαμπδε, ψαλλόντων τοῦ ἰατροῦ κ. Γιακούμπ δεξιά ἑλληνιστί καί μελῶν τῆς χορῳδίας τῶν Ραφιδίων ἀριστερά ἀραβιστί καί μετεχόντων πιστῶν ἐκ τῆς περιοχῆς τῶν ὁμόρων κωμῶν τῆς Σαμαρείας.
Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:
«Ἀγαλλιάσθω σήμερον φαιδρῶς, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ὅτι Χριστὸς πεφανέρωται, σαρκούμενος ὡς ἄνθρωπος, ἵνα τὸν Ἀδὰμ ἐξάρῃ τῆς κατάρας παγγενῆ, καὶ θαυμαστοῦται θαύμασιν, ἐν Σαμαρείᾳ προσαφικόμενος, γυναικὶ δὲ παρέστη, ὕδωρ ζητῶν, ὁ νεφέλαις ὕδασι περιβαλλόμενος. Διὸ πάντες οἱ πιστοὶ προσκυνήσωμεν, τὸν δι’ ἡμᾶς ἑκουσίως πτωχεύσαντα, εὐσπλάγχνῳ βουλῇ», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.
Άγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,
Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τοῦ Φρέατος τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, ἵνα Πασχαλίως ἑορτάσωμεν τό θαυμαστόν γεγονός τῆς συναντήσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ μετά τῆς Σαμαρείτιδος γυναικός.
Ἀγάλλεται ὄντως σήμερον ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ διότι, ὡς λέγει ὁ ὑμνῳδός, ὁ Θεός Λόγος ὁ Χριστός ἐφανερώθη σαρκούμενος ὡς ἄνθρωπος, ἵνα τόν Ἀδάμ ἐλευθερώσῃ ἐκ τῆς κατάρας παγγενῆ. Τῆς ἐλευθερίας ταύτης ἐκ τῆς κατάρας κοινωνός ἐγένετο καί ἡ Σαμαρεῖτις γυνή, τήν ὁποίαν ὁ Κύριος ἐνέπλησε ὕδατος ἁλλομένου λέγων αὐτῆς : «ὃς δι’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον», (Ἰωάν. 4,14).
Τό ὕδωρ, τό ὁποῖον προσφέρει ὁ Χριστός δέν δύναται νά συγκριθῇ πρός τό ὑλικόν, τοὐτέστιν τό φυσικόν ὕδωρ, διότι τό ὕδωρ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὕδωρ σωτηρίας, ὕδωρ αἰωνίου ζωῆς, τό ὁποῖον ὑπέρκειται πάσης συγκρίσεως. Τό ὕδωρ τοῦτο κατά τόν πολύν Ὠριγένην, «εἶναι τό δυνάμενον τῷ πίοντι πηγήν χρηματίσαι ὕδατος ἀενάου καί παρέχον ρεῖθρα σωτηρίας». Τά δέ ρεῖθρα, τά «ὕδατα σωτηρίας» δέν εἶναι ἄλλα ἀπό τήν δωρεάν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «τοῦ Πνεύματος τῆς ἀληθείας, «ὅ ὁ κόσμος οὐ δύναται λαβεῖν, ὅτι οὐ θεωρεῖ αὐτό οὐδέ γινώσκει αὐτό», (Ἰωάν. 14,17), λέγει Κύριος.
Διό καί ὁ Χριστός λέγει εἰς τήν Σαμαρείτιδα: «ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.» (Ἰωάν. 4, 23-24).
Ἑρμηνεύων τούς Κυριακούς τούτους λόγους, ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «Σημαίνει μέν τῆς Ἑαυτοῦ τοῦ Χριστοῦ παρουσίας τόν ἤδη παρόντα καιρόν, μετασκευασθήσεσθαι δέ τούς τύπους φησίν εἰς ἀλήθειαν καί τήν τοῦ νόμου [Μωσαϊκοῦ] σκιάν εἰς λατρείαν πνευματικήν… Διά τοῦτο δικαίως τόν πνευματικόν ἀποδέχεται προσκυνητήν, οὐκ ἐν μορφώσει καί τύποις φοροῦντα τῆς εὐσεβείας τήν μόρφωσιν Ἰουδαϊκῶς, ἀλλά τοῖς μέν ἐξ ἀρετῆς κατορθώμασιν εὐαγγελικῶς διαλάμποντα, τῇ δέ τῶν θείων δογμάτων ὀρθότητι τήν ὄντως ἀληθῆ πληροῦντα προσκύνησιν». [Καί ἁπλούστερον, ὁ Χριστός ἀποκαλύπτει τόν καιρόν τῆς παρουσίας Αὐτοῦ καί λέγει ὅτι οἱ τόποι θά μεταμορφωθοῦν εἰς ἀλήθειαν καί ἡ σκιά τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου εἰς πνευματικήν λατρείαν. Διά τοῦτο λοιπόν, δικαίως ὁ Κύριος ἀποδέχεται τόν πνευματικόν προσκυνητήν, ὁ ὁποῖος δέν φέρει (δέν ἔχει τήν μόρφωσιν τῆς εὐσεβείας – τῆς Χριστιανικῆς δηλαδή πίστεως – κατά τρόπον Ἰουδαϊκόν μέ τύπους καί ἐξωτερικά σχήματα, ἀλλά οὗτος ἀφ’ ἑνός μέν διαλάμπει διά τῶν κατορθωμάτων τῆς ἀρετῆς, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἐκπληρώνει τήν ὄντως ἀληθῆ προσκύνησιν, λατρείαν διά τῆς ὀρθότητος τῶν θείων δογμάτων].
Μέ ἄλλα λόγια, ἀφ ἑνός μέν ὁ Χριστός ἀποκαλύπτει εἰς τήν ἁπλῆν Σαμαρείτιδα γυναῖκα ὅτι αὐτός εἶναι ὁ ἐρχόμενος Μεσσίας ὁ λεγόμενος Χριστός (Πρβλ. Ἰωάν. 4,25). Ἀφ ἑτέρου δέ καθιστᾷ σαφές ὅτι ἡ ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι πνευματική, τό ἅγιον Πνεῦμα εἶναι Ἐκεῖνο, τό Ὁποῖον παρέχει τήν ἰκανότητα εἰς τούς ἀναγεννημένους ἀπό Αὐτό νά λατρεύουν ἀληθινά τόν Θεόν. (Πρβλ. Ἰωάν. 4,23).
Τήν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀναγέννησιν ἡμῶν ἑορτάζομεν καί ἡμεῖς κατά τάς Ἁγίας ταύτας πασχαλίους ἡμέρας, ὡς ἐναργέστατα διατυπώνει ὑμνολογικῶς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγων: «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν, καὶ σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον, τὸν μόνον εὐλογητὸν τῶν Πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον».
Ἡ ἀπαρχή δέ τῆς ἄλλης βιοτῆς, τοὐτέστιν τῆς αἰωνίου, τήν ὁποίαν ἑορτάζομεν εἶναι ἡ πρόγευσις ἤ καλλίτερον εἰπεῖν, ὁ ἐγκαινισμός τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ἐντός τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, διά τῆς συμμετοχῆς μας εἰς τό μυστήριον τῆς ἀναιμάκτου θυσίας, τοὐτέστιν τῆς θείας Εὐχαριστίας. Διό καί ὁ Κύριος λέγει: «Ζητεῖτε δέ πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ», (Ματθ. 6,33).
Τῆς βασιλείας ταύτης τοῦ Θεοῦ κληρονόμος ἐγένετο καί ἡ σήμερον ἑορτίως τιμωμένη Σαμαρεῖτις γυνή, ἡ κατονομασθεῖσα Φωτεινή καί ἀναδειχθεῖσα μάρτυς τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καί ἰσαπόστολος τοῦ Εὐαγγελίου Αὐτοῦ. Ἀκούσωμεν καί τοῦ ὑμνῳδοῦ λέγοντος: «Πίστει ἐλθοῦσα ἐν τῷ φρέατι, ἡ Σαμαρεῖτις ἐθεάσατο, τὸ τῆς σοφίας ὕδωρ σε, ᾧ ποτισθεῖσα δαψιλῶς βασιλείαν τὴν ἄνωθεν ἐκληρώσατο, αἰωνίως ἡ ἀοίδιμος».
Εἰς τοῦτο καλούμεθα καί ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἵνα ταῖς ἱκεσίαις τῆς Ἁγίας Σαμαρείτιδος ἀξιωθῆναι κοινωνήσωμεν τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ ἡμῶν. Μετά δέ τοῦ ὑμνῳδοῦ παρακαλέσωμεν τήν Θεοτόκον καί εἴπωμεν: «Φωτὸς γενομένη, οἰκητήριον Ἁγνή, καταύγασον τὰς κόρας τῆς ψυχῆς μου, ἀμαυρωθείσας πολλαῖς, μεθοδείαις τοῦ ἐχθροῦ, καὶ βλέψαι ἀξίωσον τρανῶς, τὸ ἀναλάμψαν φέγγος, ἐκ σοῦ ὑπὲρ ἔννοιαν, καθαρᾷ καρδίᾳ».
Ἔτη πολλά εὐλογημένα καί εἰρηνικά. Χριστός Ἀνέστη».
Ἠκολούθησε λιτανεία τρίς πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, δεξίωσις κεράσματος ἀναψυχῆς καί μεσημβρινή τράπεζα, εἰς τήν ὁποίαν ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε καί πάλιν ὡς ἕπεται:
«Ὅς δι’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος, οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον».
Ἐντιμότατε κ. Πρόεδρε καὶ τίμια μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς εἰς Ραφίδια,
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῶ ἀδελφοί,
Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς ἠξίωσε ἐν μέσω δοκιμασιῶν ἐκ τῆς συνεχιζομένης κρίσεως τοῦ πολέμου καὶ τῆς κατοχῆς νὰ ἑορτάσωμεν τὸ ἱστορικὸν ἁγιογραφικόν γεγονὸς τῆς συνομιλίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τῆς Σαμαρείτιδος γυναικὸς ἐν τῷ τόπῳ τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ.
Ἐν τῇ συνομιλίᾳ ταύτῃ μετὰ τῆς Σαμαρείτιδος ὁ Ἰησοῦς ἐδήλωσεν εὐθέως ὅτι «Πνεῦμα ὁ Θεὸς καὶ τοὺς προσκυνοῦντας Αὐτὸν ἐν Πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν» (Ἰωάν. 4,24). Ἑρμηνεύων τὸν λόγον τοῦτον τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει: «Ἐπειδὴ Σαμαρεῖτίς φησι πρὸς τὸν Κύριον ἐν τῷ ὄρει δεῖ προσκυνεῖν τὸν Θεόν, ὡς ἐν περιγεγραμμένῳ τόπῳ … διὰ τοῦτό φησι πρὸς τὴν πεπλανημένην ἐκ τῆς ἀληθείας ὁ Λόγος ὁ Χριστός), ὅτι Πνεῦμα ὁ Θεὸς τοὐτέστιν ἀσώματος καὶ τοὺς προσκυνοῦντας Αὐτὸν μὴ σωματικῶς δύνασθαι προσεγγίζειν τῷ Ἀσωμάτῳ.
Τὸ Πνεῦμα τοῦτο τοῦ Θεοῦ, τὸ Ἅγιον δηλονότι Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, προσφέρεται εἰς τὴν Σαμαρείτιδα καὶ εἰς ὅλους ποὺ πιστεύουν ὅτι ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν τὸν Θεόν. Εἰς ἐκείνους δὲ τοὺς ὁποίους δίδεται τὸ ἅγιον Πνεῦμα ὡς ὕδωρ «γενήσεται ἐν αὐτοῖς πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον», (Ἰωάν. 4,14).
Ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ Χριστὸς ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν εἶναι «πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον». Τοιαύτη πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου, ὕδατος ἀναβλύζοντος καὶ ἀκαταπαύστως ρέοντος εἶναι ἡ ἁγία Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἡ γνωστὴ ὡς Ρωμαιο – Ὀρθόδοξος, ἡ ὁποία διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἀφ’ ἑνὸς μὲν διαφυλάττει τὰ Πανάγια Προσκυνήματα ὡς τόπους λατρείας, προσευχῆς καὶ ἁγιασμοῦ. Ἀφ’ ἑτέρου δὲ διακονεῖ καὶ ποιμαίνει τὸ εὐλαβὲς γηγενὲς Χριστεπώνυμον αὐτῆς ποίμνιον, τὸ ὁποῖον δίδει τὴν ζῶσαν αὐτοῦ μαρτυρίαν, καταγγέλλουσα τὸ Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς φιλανθρωπίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ καὶ τῆς ἁρμονικῆς συνυπάρξεως μετὰ τῶν ἑτεροθρήσκων συμπολιτῶν καὶ συγκατοίκων αὐτῶν.
«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶ καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἰωάν. 4,16)… Καὶ ταύτην τὴν ἐντολὴν ἔχομεν ἀπ’ αὐτοῦ [τοῦ Κυρίου], ἵνα ὁ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ» (Α΄ Ἰωάν. 4,21).
Αὐτὴν ταύτην τὴν ἐντολὴν ἔχει ὡς θεμελιώδη ἀποστολὴν αὐτοῦ τὸ Ρωμαιορθόδοξον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μετὰ τοῦ εὐλαβοῦς ποιμνίου αὐτοῦ.
Εὐχόμεθα, ὅπως τὸ ἀναβλύζον καὶ ρέον ὕδωρ τῆς ζωῆς, τοὐτέστιν τοῦ Θεοῦ, ἀναψύχει τὴν ἐκ τῆς δικαιοσύνης καὶ εἰρήνης διψῶσαν ψυχήν.
Ἔτη πολλὰ εἰρηνικὰ καὶ εὐλογημένα. Χριστὸς Ἀνέστη.
Ὁ Μακαριώτατος ηὐχήθη τήν θεραπείαν τοῦ εἰς Ἑλλάδα νοσηλευομένου Ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου, πλήρη ὑγιείαν καί ἐπιστροφήν εἰς τήν διακονίαν αὐτοῦ.
