Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Σερβίας κ.κ. Πορφύριος προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας στις 12 Νοεμβρίου 2026, ανήμερα της εορτής του Αγίου Στεφάνου Β’ Μιλούτιν, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αποστόλου Μάρκου στο Τασμαϊντάν, με την ευκαιρία του εορτασμού της Θρησκευτικής Υπηρεσίας του Σερβικού Στρατού.
Στην Θεία Λειτουργία, συλλειτούργησαν με τον Προκαθήμενο της εν Σερβία Ορθοδόξου Εκκλησίας οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Ναϊσού κ. Αρσένιος, Σουμαδίας κ. Ιωάννης και Τιμοκίου κ. Ιλαρίωνας, καθώς και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λίπλιανης κ. Δοσίθεος. Κλήρος και λαός γιόρτασαν την επέτειο δεκαπέντε ετών από την υπογραφή συμφωνίας εκ μέρους της τοπικής Εκκλησίας από τον μακαριστό Πατριάρχη Σερβίας κυρό Ειρηναίο με το Υπουργείο Άμυνας της Δημοκρατίας της Σερβίας για την επιστροφή του κλήρου και της Εκκλησίας στον Σερβικό Στρατό.
Στο τέλος της λειτουργικής σύναξης με τους αδελφούς του ιεράρχες, τον κλήρο και όλους τους παρισταμένους, ο Πατριάρχης κ.κ. Πορφύριος ευλόγησε τους άρτους και στη συνέχεια εκφώνησε κήρυγμα στο οποίο τόνισε στην αρχή ότι «ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε ως μωσαϊκό που αποτελείται από ορισμένα μέρη, πολλά μέρη, αλλά δημιουργήθηκε ως σύνολο, ως ενότητα, η οποία εκδηλώνεται και επιβεβαιώνεται ως εικόνα του Θεού σε πολλαπλές πτυχές, σε πολλαπλά πλαίσια της ζωής του» και ως εκ τούτου η ζωή του ανθρώπου δεν μπορεί να διαιρεθεί σε ιερή, που αφορά την προσευχή και την Εκκλησία, και σε βέβηλη, που αφορά τη ζωή στον κόσμο.
Ο Μακαριώτατος, σημείωσε ότι «η Εκκλησία είναι ευρύτερη, βαθύτερη, υψηλότερη από τον χρόνο και τον χώρο, περικλείει τα πάντα και διαπερνά τα πάντα. Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο που να μπορεί να την περιέχει και στο οποίο μπορεί να τοποθετηθεί η Εκκλησία. Και γι’ αυτό βρίσκεται στον κόσμο για να είναι παρούσα σε κάθε σημείο της ιστορίας. Επομένως, δεν υπάρχει τίποτα ασυνήθιστο, τίποτα παράξενο που η Εκκλησία είναι επίσης στον Στρατό του λαού μας, στον Στρατό του κράτους μας, που οι ιερείς είναι παρόντες ως αναπόσπαστο μέρος του Στρατού».
Ο Πατριάρχης Σερβίας κ.κ. Πορφύριος, μιλώντας για την υπηρεσία ενός στρατιωτικού ιερέα, τόνισε:
«Ένας ιερέας είναι εκεί για να τελεί τη Θεία Λειτουργία, να προσεύχεται στον Θεό για όλους όσους υπηρετούν στον Στρατό. Ένας ιερέας δεν είναι εκεί για να δημιουργεί συγκρούσεις, να υποκινεί εχθρότητα. Ένας ιερέας στον Στρατό, όπως πουθενά αλλού, δεν είναι εκεί για να διχάζει. Ένας ιερέας που προφέρει «δικό μου» και «άλλων» βρίσκεται σε λάθος θέση. Αν και έχει τη χάρη του Θεού, δεν ανταποκρίνεται στο κάλεσμά του και βλάπτει τον εαυτό του. Φυσικά, αυτό έχει ευρύτερες συνέπειες – προσβάλλει, μπερδεύει όσους αναζητούν τη σωτηρία και το νόημα της ύπαρξής τους στην Εκκλησία. Επομένως, ένας ιερέας δεν είναι στον Στρατό για να διχάζει, να βλέπει μερικούς ως δικούς του και μερικούς ως όχι δικούς του. Γιατί όλοι είναι δικοί του επειδή όλοι είναι του Χριστού, και αυτός, με την ευλογία του Επισκόπου του και της Εκκλησίας του, η οποία βρίσκεται στη θέση του Χριστού, είναι εκεί για να μαρτυρήσει για τον Χριστό, να κηρύξει τα καλά νέα της Βασιλείας των Ουρανών, να είναι με τον στρατιώτη, διδάσκοντάς τον προσευχή, διδάσκοντάς τον ταπεινότητα, διδάσκοντάς τον όχι μόνο ηρωισμό, αλλά πάνω απ’ όλα ανθρωπιά».
