Σήμερα, η Εκκλησία, διαρκούσης της Υπαπαντής του Κυρίου, τιμά τη μνήμη του Αγίου Ισιδώρου του Πηλουσιώτου, του Ιερομάρτυρος Αβρααμίου, επισκόπου Αρβήλ της Περσίας, και του Μάρτυρος Θεοκτίστου.
O Ισίδωρος γεννήθηκε στην Αίγυπτο περί το 360 μ.Χ. Νεαρός έλαβε πλούσια θεολογική και φιλοσοφική γνώση. Στην αρχή εργάσθηκε ως διδάσκαλος και κατηχητής της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας.
Επιζητώντας όμως την ησυχία, για να μπορεί να ασχοληθεί με τη μελέτη των Αγίων Γραφών και για να αυξήσει περισσότερο τον αγώνα για απόκτηση των αρετών, αποσύρθηκε σε μοναστήρι στο όρος Πηλούσιο.
Χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια εξελέγη ηγούμενος της Μονής. Λόγω της τεράστιας θεολογικής του κατάρτισης, αλλά και της ταπείνωσής του, απέκτησε μεγάλο κύρος και φήμη, ώστε να θεωρείται μοναδικός στην ερμηνεία περίπλοκων ή δυσνόητων χωρίων της Αγίας Γραφής.
Με τον λόγο του ο Άγιος Ισίδωρος φώτιζε και παρηγορούσε τους πιστούς, οδηγούσε τους αναβλητικούς ανθρώπους στον σωστό δρόμο, στήριζε τους αγωνιστές του καλού, σωφρόνιζε τους απειθείς και αμελείς στα πνευματικά πράγματα.
Ακόμη, παρενέβαινε και συμβούλευε τους βασιλείς και τους ηγέτες του λαού και τους ήλεγχε ανάλογα, με σκοπό να ενδιαφέρονται πραγματικά για το κοινό καλό, χωρίς ιδιοτέλειες και προσωποληψίες.
Συνέγραψε αρκετές πραγματείες, καθώς και πλήθος επιστολών. Όταν ήταν αναγκαίο εξηγούσε, κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, το «απόθετο κάλλος» των Ιερών Γραφών.
Εκοιμήθη ειρηνικά το 440 μ.Χ., παραμένοντας στη συνείδηση των πιστών της Εκκλησίας ως ένας σπουδαίος εκκλησιαστικός συγγραφέας του 5ου αιώνα και ένας αυθεντικός διαχρονικός εκφραστής του γνήσιου Ορθόδοξου φρονήματος, διατηρώντας με ακρίβεια το «λάθρα βιώσας» στον Ορθόδοξο μοναχισμό.