Ιερά Σύνοδος προς μαθητές: Οι Τρεις Ιεράρχες ας είναι πρότυπό μας για την αληθινή φιλία

Ως μία αφορμή χαράς, εκκλησιασμού, ξεκούρασης, αλλά και γνωριμίας μαζί τους χαρακτηρίζει την εορτή των προστατών της Ελληνικής Παιδείας, των Τριών Ιεραρχών, στο μήνυμά της με  αφορμή τον εφετινό εορτασμό – στις 30 Ιανουαρίου – η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

Το νόημα του μηνύματος αναφέρεται στην αληθινή έννοια της φιλίας με την Ιερά Σύνοδο να καλεί τους μαθητές και τις μαθήτριες, μέσα από τον βίο και την προσφορά των Τριών Ιεραρχών, να κατανοήσουν το δείγμα της αληθινής φιλίας που διαχρονικά μας διδάσκουν.

“Αγαπητά μας παιδιά, σε μια εποχή σαν τη δική μας όπου οι ανθρώπινες διαπροσωπικές σχέσεις, η αληθινή αγάπη και φιλία, η αλληλοκατανόηση και η καλοσύνη διέρχονται σε μεγάλο βαθμό κρίση, εμείς οφείλουμε στον εαυτό μας, τον συνάνθρωπο και τον Θεό να αγωνιστούμε να μην επικρατήσει το κακό, η αδιαφορία, η απαξίωση της αγάπης και της φιλίας. Πρότυπο μας ας είναι οι Τρεις Ιεράρχες, οι οποίοι επειδή πήραν στα σοβαρά το Ευαγγέλιο και την πίστη στον Χριστό, έζησαν την φιλία και την αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο όσο λίγοι άνθρωποι. Και αυτό τους έκανε αληθινά ευτυχισμένους. Έζησαν με πληρότητα την Αλήθεια, την Σοφία και τον Λόγο του Θεού. Σας ευχόμαστε από καρδιάς έτσι ευτυχισμένη να είναι και η δική σας ζωή”, καταλήγει το μήνυμα.

Ακολουθεί ολόκληρο το μήνυμα: 

Ἀγαπητά μας παιδιά,

Ὁ με­γά­λος προ­σω­κρα­τι­κός φι­λό­σο­φος Δη­μό­κρι­τος ἐ­πε­σή­μα­νε σέ μί­α φρά­ση του μί­α με­γά­λη ἀ­λή­θεια: «Βί­ος ἀ­νε­όρ­τα­στος μα­κρή ὁ­δός ἀ­παν­δό­κευ­τος»^[1]. Δη­λα­δή, ζω­ή χω­ρίς ἑ­ορ­τές εἶ­ναι δρό­μος μα­κρύ­ς χω­ρίς παν­δο­χεῖ­ο. Πό­σο κο­πι­α­στι­κό θά ἦ­ταν γιά ἐ­κεί­νους τούς χρό­νους νά τα­ξι­δεύ­ει κά­ποι­ος χω­ρίς νά μπο­ρεῖ νά ξε­κου­ρα­σθεῖ κά­που.­.. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας πο­λύ νω­ρίς κα­τα­νό­η­σε τήν ἀ­ξί­α τῶν ἑ­ορ­τῶν, γι’ αὐ­τό καί τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό ἔ­τος εἶ­ναι κα­τά­σπαρ­το ἀ­πό αὐ­τές. Σή­με­ρα ἑ­ορ­τά­ζον­ται, ὅ­λως ἰ­δι­αι­τέ­ρως, οἱ ἅ­γιοι Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες, Βα­σί­λει­ος ὁ Μέ­γας, Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος καί Ἰω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος. Ἡ ἑ­ορ­τή τους εἶ­ναι ἀφορ­μή χα­ρᾶς, ἐκ­κλη­σια­σμοῦ, ξε­κού­ρα­σης, ἀλ­λά καί γνω­ρι­μί­ας μα­ζί τους.

Εἶ­ναι γε­γο­νός ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος δέν μπο­ρεῖ νά ζή­σει μό­νος του ἀ­πο­κομ­μέ­νος ἀ­πό τούς ἄλ­λους. Ἀ­πό τήν δη­μι­ουρ­γί­α του ρέ­πει πρός τήν ἑ­νό­τη­τα˙ καί ὅ­ταν δι­α­σπᾶ­ται ἡ ἑνό­τη­τα μέ ἔ­ρι­δες, δι­α­πλη­κτι­σμούς, ἐ­γω­ϊ­σμούς, τό­τε ὁ ἄν­θρω­πος τραυ­μα­τί­ζε­ται, πλη­γώ­νε­ται, γί­νε­ται δυ­στυ­χι­σμέ­νος. Γι’ αὐ­τό στήν ζω­ή μας οἱ ἀ­λη­θι­νοί φί­λοι εἶ­ναι στή­ριγ­μα, δεύ­τε­ρη οἰ­κο­γέ­νειά μας, πρό­σω­πα μέ τά ὁ­ποῖ­α μπο­ροῦ­με νά μοι­ρα­στοῦ­με τούς προ­βλη­μα­τι­σμούς μας, τίς χα­ρές, τίς λύ­πες, τίς ἀ­νη­συ­χί­ες μας. Στήν Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­πο­κτοῦ­με τήν αἴ­σθη­ση ὅ­τι ὁ πιό ἀ­γα­πη­τός καί ἀ­λη­θι­νός μας φί­λος εἶ­ναι ὁ Χρι­στός. Οἱ Ἅ­γιοί Του, ὅ­πως οἱ Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες, εἶ­ναι καί αὐ­τοί φί­λοι μας πού δέν παύ­ουν νά ἐν­δι­αφέ­ρον­ται γιά ἐ­μᾶς καί τά προ­βλή­μα­τά μας, ἀρ­κεῖ νά τούς ἐμ­πι­στευό­μα­στε καί νά τούς ἀ­γα­ποῦ­με. Για­τί ἀ­λη­θι­νή φι­λί­α χω­ρίς ἐμ­πι­στο­σύ­νη, ἀ­γά­πη καί ἀλ­λη­λο­κα­τα­νό­η­ση δέν μπο­ρεῖ νά ὑπάρ­ξει. Οἱ Ἅ­γιοι συ­νο­μι­λοῦν μα­ζί μας, μᾶς συν­τρο­φεύ­ουν, μᾶς δι­δά­σκουν μέ τήν ζω­ή τους, μέ τά συγ­γράμ­μα­τά τους, μέ τίς προ­σευ­χές καί τήν ἀ­γά­πη τους.

Οἱ ἅ­γιοι Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἦ­ταν Ἐ­πί­σκο­ποι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἔ­ζη­σαν τόν 4ο μ.Χ. αἰ. Ὑ­πῆρ­ξαν πο­λύ μορ­φω­μέ­νοι καί ἔ­κα­ναν ἐκ­πλη­κτι­κές γιά τήν ἐ­πο­χή τους σπου­δές. Γι’ αὐ­τόν τόν λό­γο θε­ω­ροῦν­ται προ­στά­τες τῆς Παι­δεί­ας, τῶν Γραμ­μά­των, τῶν μα­θη­τῶν. Ὅ­μως, οἱ Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες δέν ὑ­πῆρ­ξαν μό­νο ἄν­θρω­ποι τῶν Γραμ­μά­των καί τῶν Ἐπι­στη­μῶν, ὅ­πως τῆς φι­λο­σο­φί­ας, τῆς φι­λο­λο­γί­ας, τῆς θε­ο­λο­γί­ας, τῆς ἰ­α­τρι­κῆς, τῆς ἀ­στρο­νο­μί­ας, ἀλ­λά καί ἄν­θρω­ποι ἀ­λη­θι­νῆς ἀ­γά­πης καί φι­λί­ας. Ἀ­γά­πη­σαν πρῶ­τα ἀ­πό ὅ­λους καί ἀ­πό ὅ­λα τόν Χρι­στό, καί πα­ράλ­λη­λα κά­θε ἄν­θρω­πο. Γιά πα­ρά­δειγ­μα, ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος μέ τίς ἰ­α­τρι­κές του γνώ­σεις πε­ρι­έ­θαλ­πε ἀ­σθε­νεῖς πού ἔ­πα­σχαν ἀ­πό λέ­πρα, ἀ­νί­α­τη γιά τήν ἐ­πο­χή του ἀ­σθέ­νεια, καί δέν δί­στα­ζε νά τούς ὑ­πη­ρε­τεῖ ὁ ἴ­διος καί νά ἀ­σπά­ζε­ται μά­λι­στα τά πλη­γω­μέ­να μέ­λη τους, σάν νά ἦ­ταν μέ­λη τοῦ Χρι­στοῦ. Ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος μοί­ρα­σε τήν με­γά­λη πα­τρι­κή του πε­ρι­ου­σί­α στούς φτω­χούς καί πάν­το­τε συμ­πα­ρα­στε­κό­ταν σέ κά­θε ἄν­θρω­πο πού ἔπα­σχε. Ὁ ἅγιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος δέν δί­στα­σε νά συγ­κρου­στεῖ μέ τήν παν­το­δύ­να­μη πο­λι­τι­κή ἐ­ξου­σί­α, γιά νά ὑ­πε­ρα­σπί­σει ἀν­θρώ­πους πού ἀ­δι­κοῦν­ταν κα­τά­φω­ρα.

Αὐ­τό, ἀ­γα­πη­τά μας παι­διά, εἶ­ναι δεῖγ­μα ἀ­λη­θι­νῆς φι­λί­ας καί ἀ­γά­πης˙ νά μή ζεῖ κά­ποι­ος μό­νο γιά τόν ἑ­αυ­τό του, ἀλ­λά νά ζεῖ καί γιά τούς ἄλ­λους, γιά νά ἐ­πι­τευ­χθεῖ, ὅ­σο εἶ­ναι δυ­να­τόν, ἡ ἑ­νό­τη­τα στήν ὁ­ποί­α ἀ­να­φερ­θή­κα­με προ­η­γου­μέ­νως. Οἱ Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες ἀ­ξι­ο­ποί­η­σαν τήν με­γά­λη τους μόρ­φω­ση, δι­α­κο­νῶν­τας τόν Θε­ό, τήν Ἐκ­κλη­σί­α, τόν συ­νάν­θρω­πο, ἀ­να­κου­φί­ζον­τας τόν πό­νο, τήν ἀ­δι­κί­α, τήν φτώ­χεια, τήν κοι­νω­νι­κή ἐ­ξα­θλί­ω­ση. Ἄς πα­ρα­κο­λου­θή­σου­με γιά λί­γο τήν σκέ­ψη τοῦ ἁ­γί­ου Ἰ­ω­άν­νη Χρυ­σο­στό­μου γιά τό τί ση­μαί­νει φι­λί­α: «Ὁ ἀ­λη­θι­νός φί­λος εἶ­ναι στίς δυ­σκο­λί­ες τῆς ζω­ῆς μας ὅ­,τι καί τό φάρ­μα­κο στίς ἀρ­ρώστιες μας˙ ἡ ἀ­λη­θι­νή φι­λί­α εἶ­ναι φρού­ριο, ἀ­σφά­λεια, πε­ρι­ου­σί­α, ἀπό­λαυ­ση καί εὐ­τυ­χί­α». Μά­λι­στα, ἐ­πισή­μαι­νε τήν με­γά­λη ἀ­λή­θεια ὅ­τι «Τί­πο­τε δέν μα­στί­ζει τό­σο τό ἀν­θρώ­πι­νο γέ­νος, ὅ­σο ἡ πε­ρι­φρό­νη­ση τῆς φι­λί­ας καί τῆς ἀ­γά­πης καί ἡ ἔλ­λει­ψη προ­θυ­μί­ας γιά τήν πραγ­μα­το­ποί­η­σή τους».

Καί ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος γρά­φει τά ἑ­ξῆς, ὅ­σον ἀ­φο­ρᾶ στήν ὑ­πο­δειγ­μα­τι­κή φι­λί­α του μέ τόν ἅ­γιο Βα­σί­λει­ο: «Ἀγω­νι­ζό­μα­σταν καί οἱ δύ­ο ὄ­χι ποι­ός νά ἔ­χει πρω­τεῖ­ο, ἀλ­λά ποι­ός νά τό πα­ρα­χω­ρή­σει στόν ἄλ­λον. Θε­ω­ρού­σα­με δι­κή μας ὁ ἕ­νας τήν ἐ­πι­τυ­χί­α τοῦ ἄλ­λου. Φαι­νό­ταν οἱ δυ­ό μας νά ἔ­χου­με μί­α ψυ­χή πού κα­τοι­κοῦ­σε σέ δύ­ο σώ­μα­τα».

Ἀ­γα­πη­τά μας παι­διά, σέ μιά ἐ­πο­χή σάν τήν δι­κή μας ὅ­που οἱ ἀν­θρώ­πι­νες δι­α­προ­σω­πι­κές σχέ­σεις, ἡ ἀ­λη­θι­νή ἀ­γά­πη καί φι­λί­α, ἡ ἀλ­λη­λο­κα­τα­νό­η­ση καί ἡ κα­λω­σύ­νη δι­έρ­χον­ται σέ με­γά­λο βαθ­μό κρί­ση, ἐ­μεῖς ὀ­φεί­λου­με στόν ἑ­αυ­τό μας, τόν συ­νάν­θρω­πο καί τόν Θε­ό νά ἀ­γω­νι­στοῦ­με γιά νά μήν ἐ­πι­κρα­τή­σει τό κα­κό, ἡ ἀ­δι­α­φο­ρί­α, ἡ ἀ­πα­ξί­ω­ση τῆς ἀ­γά­πης καί τῆς φι­λί­ας. Πρό­τυ­πό μας ἄς εἶ­ναι οἱ Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἐ­πει­δή πῆ­ραν στά σο­βα­ρά τό Εὐ­αγ­γέ­λιο καί τήν πί­στη στόν Χρι­στό, ἔ­ζη­σαν τήν φι­λί­α καί τήν ἀ­γά­πη πρός τόν Θε­ό καί τόν συ­νάν­θρω­πο ὅσο λί­γοι ἄν­θρω­ποι. Καί αὐ­τό τούς ἔ­κα­νε ἀ­λη­θι­νά εὐ­τυ­χι­σμέ­νους˙ ἔ­ζη­σαν, μέ πλη­ρό­τη­τα τήν Ἀ­λή­θεια, τήν Σο­φί­α καί τόν Λό­γο τοῦ Θε­οῦ. Σᾶς εὐ­χό­μα­στε ἀ­πό καρ­διᾶς ἔ­τσι εὐ­τυ­χι­σμέ­νη νά εἶ­ναι καί ἡ δι­κή σας ζω­ή.

Με­τά πολ­λῆς πα­τρι­κῆς ἀ­γά­πης καί εὐ­χῶν ἐν Κυ­ρί­ῳ

† Ὁ Ἀ­θη­νῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ

 Πρό­ε­δρος τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος

^[1] Ἰωάννου Στοβαίου, Ἀνθολόγιον, βιβλίον 3, κεφ. 16, παρ. 23.

H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.

Ακολούθησε το ORTHODOXIANEWSAGENCY.gr στο Google News και μάθε πρώτος όλες τις ειδήσεις.