Το «ύστατο χαίρε» στον Αρχιμανδρίτη Ιλαρίωνα Γραμμένο, Ηγούμενο της Μονής Θαβωρίου Όρους

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,

Σεβαστοί Πατέρες,

Εὐσεβεῖς χριστιανοί,

   Ἐν τῇ δυνάμει τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ ἧς ἐπάτησε θανάτῳ τόν θάνατον, ἐν τῇ δυνάμει τῆς εἰς οὐρανούς ἐνδόξου Ἀναλήψεως Αὐτοῦ, δι’ ἧς ἐκάθισε τήν ἐν τῇ Ἐνανθρωπήσει προσληφθεῖσαν ἀνθρωπίνην φύσιν ἡμῶν ἐκ δεξιῶν τοῦ  Θεοῦ καί Πατρός, θεώσας αὐτήν καί ἐν τῇ δυνάμει τῆς παραμυθίας τοῦ παρά τοῦ Πατρός ἀποσταλέντος ἡμῖν Παρακλήτου Πνεύματος Αὐτοῦ, ἱστάμεθα σήμερον πρό τοῦ σκηνώματος τοῦ ἐκδημήσαντος εἰς τάς αἰωνίους μονάς ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν Ἱλαρίωνος Ἱερομονάχου, ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Θαβωρίου Ὄρους. Ἱστάμεθα ἐν θλίψει, τήν ὁποίαν ἐθλίβη καί ὁ  Κύριος ἡμῶν ἐπί τῷ θανάτῳ τοῦ φίλου Αὐτοῦ Λαζάρου τοῦ τετραημέρου, τόν ὁποῖον καί ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, ἐν θλίψει ὅμως παραμυθουμένῃ καί  ἐνδυναμουμένῃ ἐκ τῆς πίστεως καί ἐλπίδος ἡμῶν ὅτι «ἀναστήσονται οἱ νεκροί καί ἐγερθήσονται οἰ ἐν τοῖς μνημείοις». Λυπούμεθα « οὐχ ὥσπερ  οἱ λοιποί, οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα» (Α΄Θεσσ.,4,13) ἀναστάσεως, ἀλλά ὡς πιστεύοντες εἰς Κύριον, σταυρωθέντα, θανόντα καί ἀναστάντα, ὁ Ὁποῖος καί θά ἀναστήσῃ τόν πρό μικροῦ θανόντα ἀδελφόν ἡμῶν καί πάντας τούς πιστεύοντας εἰς  Αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ κατά τόν ἀψευδῆ λόγον Αὐτοῦ.

          Ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου συνοδεύοντες τόν κοιμηθέντα  προσφιλῆ  ἀδελφόν ἡμῶν διά τῶν προσευχῶν ἡμῶν εἰς τήν πρός τούς οὐρανούς ἄνοδον αὐτοῦ, ἀξιοχρέως ἀναφερόμεθα εἰς τήν βιοτήν καί τήν πολιτείαν αὐτοῦ. Ὅτι οὗτος, διακούσας τά ἐγκύκλια γράμματα εἰς τήν εὔανδρον γενέτειραν  αὐτοῦ, νῆσον Κέρκυραν, νῆσον τῶν ἁγίων ἀποστόλων Ἰάσονος καί Σωσιπάτρου καί τοῦ σεπτοῦ σκηνώματος τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Σπυρίδωνος Ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος τοῦ θαυματουργοῦ, προσῆλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα  τό ἔτος 1967 καί ἐζήτησε καί ἐνετάχθη εἰς τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα. Ἐκάρη μοναχός ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Βενεδίκτου καί ἐν συνεχείᾳ ἐχειροτονήθη Διάκονος καί Πρεσβύτερος καί διηκόνησε μετά ζήλου εἰς διαφόρους διακονίας τοῦ Πατριαρχείου. Διηκόνησεν ὡς γραμματεύς τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς καί ὡς Σκευοφύλαξ τῆς Βασιλικῆς τῆς Γεννήσεως εἰς Βηθλεέμ. Διηκόνησε ἐπί ἔτη πολλά ὡς Προϊστάμενος τῆς Κοινότητος Ρένε, ὑπαγομένης εἰς τήν Μητρόπολιν Ναζαρέτ καί ἐπετέλεσεν εἰς αὐτήν λίαν ἀξιόλογον Ποιμαντικόν ἔργον διδασκαλίας τοῦ ποιμνίου εἰς τάς ἀρχάς καί τάς ἀξίας τῆς Ρωμαιορθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν παραδόσεως, ἅμα δέ καί ἀνακαινίσεως καί ἁγιογραφήσεως τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ αὐτῆς.

          Ἄξιον ὡσαύτως ἰδιαιτέρας μνείας τυγχάνει τό συντηρητικόν ἀνακαινιστικόν ἔργον τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ, τῆς πλησιοχώρου τῆς Ναζαρέτ Κοινότητος Μααλοῦλε, ἐγκαταλειφθείσης ὑπό τῶν χριστιανῶν αὐτῆς, λόγῳ τῶν γεγονότων τοῦ ἔτους 1948. Ἐνεργείαις καί δαπάναις τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἱλαρίωνος, ὁ ἱερός οὗτος ναός συνετηρήθη καί κατέστη πάλιν λειτουργικός διά τήν κατ’ ἔτος ἑορτήν τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ τῇ ἀδείᾳ τοῦ φρουροῦντος τοῦτον Ἰσραηλινοῦ στρατοῦ, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου. Παρόμοιον ἔργον ἐπετέλεσε καί εἰς τό ἐν Ναζαρέτ καί εἰς τό κτῆμα τοῦ Πατριαρχείου «Κάσρ-ἰλ-Μουτράν» παρεκκλήσιον τοῦ τιμίου Σταυροῦ.

   Τάς Ποιμαντικάς ἐφημεριακάς διακονίας ταύτας ἐπετέλει ἔχων ἀπό τοῦ ἔτους 1979  ὡς κυρίαν διακονίαν αὐτοῦ τήν ἡγουμενίαν τῆς ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ ὄρους Θαβώρ. Ταύτην διετήρησεν ὡς προσκυνηματικόν σταθμόν τῶν ἐξ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων χωρῶν ἀφικνουμένων προσκυνητῶν, ἑορτάζων τήν ἑορτήν τῆς Μεταμορφώσεως εἰς πρωϊνήν ἐντός τοῦ Ναοῦ ἀλλά καί εἰς ὑπαίθριον νυκτερινήν ἐπί στημένης ηὐτρεπισμένης μεγάλης Ἁγίας Τραπέζης θείαν Λειτουργίαν ἐν συμμετοχῇ χιλιάδων προσκυνητῶν, παρά τάς ἀπαγορεύσεις τῶν Ἀρχῶν. Τό εἰκονοστάσιον τοῦ ναοῦ συνετήρησε  δι’ εἰδικῶν ἐπιστημόνων, καλέσας αὐτούς ἐκ Ρουμανίας, τό δάπεδον αὐτοῦ ἐμαρμάρωσε, ὅλον τόν ἱερόν ναόν ἡγιογράφησε διά Βυζαντινῶν ἁγιογραφιῶν, ἐγκατέστησε  δέ εἰς τό κωδωνοστάσιον κώδωνας βάρους 16 τόνων, ἀκουομένους ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Γαλιλαίας. Ἀνήγειρε ἐντός τῆς Μονῆς νέον ἱερόν παρεκκλήσιον τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐγκαινιασθέν ὑπό τῆς Α. Θ. Μακαριότητος.

   Τά μνημονεύομενα ἐνταῦθα τυγχάνουν ὀλίγα μόνον ἐκ τῶν πολλῶν αὐτοῦ ἔργων, μαρτυροῦντα τό Ἱερατικόν καί Ἁγιοταφιτικόν αὐτοῦ ἦθος καί συνοδεύοντα αὐτόν εἰς τήν συνάντησιν αὐτοῦ μετά τοῦ οἰκτίρμονος καί εὐσπλάγχνου Κριτοῦ, Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ταῦτα παρακαλοῦμεν Τοῦτον, ὅπως λογίσηται ὑπέρ αὐτοῦ καί παρίδῃ εἴτι ὡς ἄνθρωπος ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως ἥμαρτε καί κατατάξῃ αὐτόν μετά τῶν δικαίων εἰς τήν βασιλείαν Αὐτοῦ καί ἀξιοῖ αὐτόν τῆς ἀπολαύσεως τῆς δόξης τοῦ Θαβωρείου φωτός, τό ὁποῖον ἐθεάσαντο οἱ πρόκριτοι μαθηταί «καθώς ἠδύναντο». Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη”.