Τα δικά μας «38 χρόνια»

• Γράφει ο Σωτήριος Θεολόγου, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Θεολογίας Α.Π.Θ.

Χριστός Ανέστη!

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας μεταφέρει στην Κολυμβήθρα της Βηθεσδά, εκεί όπου πλήθος ανθρώπων περίμενε ένα θαύμα. Ο Χριστός ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα και πηγαίνει στην συγκεκριμένη κολυμβήθρα «ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν».
Άγγελος Κυρίου κατέβαινε κατά διαστήματα και ταρακουνούσε το νερό, «ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι».

Ανάμεσά σε αυτούς τους ανθρώπους, ήταν ένας άνθρωπος παράλυτος εδώ και τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια.
Τριάντα οκτώ χρόνια… Μια ζωή σχεδόν. Χρόνια πόνου, αναμονής, απογοήτευσης. Χρόνια που μοιάζουν να μην αλλάζει τίποτα.

Και όμως, αυτός ο άνθρωπος δεν είναι τόσο μακριά από εμάς.

Ίσως κι εμείς έχουμε τα δικά μας “38 χρόνια”. Όχι απαραίτητα στο σώμα, αλλά στην ψυχή.

Μπορεί να περνά ο χρόνος, αλλά μέσα μας να νιώθουμε ακίνητοι. Να είμαστε παράλυτοι.

Πηγαίνει, λοιπόν, ο Χριστός και βλέποντας τον παραλυτικό, λέει: «θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». Και τότε, ο παράλυτος λέει κάτι συγκλονιστικό: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω…». Δεν έχω άνθρωπο. Δεν έχει κάποιον να τον βοηθήσει, να τον σηκώσει, να τον βάλει στο νερό.

Και εδώ αποκαλύπτεται μια βαθιά μοναξιά. Γιατί τελικά, δεν είναι μόνο η αρρώστια που πονά. Είναι η αίσθηση ότι είσαι μόνος. Πόσοι άνθρωποι γύρω μας — ίσως κι εμείς — ζούμε με αυτή τη φράση μέσα μας;
«Δεν έχω άνθρωπο να με καταλάβει… Δεν έχω άνθρωπο να με σηκώσει…».

Και τότε έρχεται ο Χριστός. Όχι με θεαματικό τρόπο. Όχι με θόρυβο. Στέκεται μπροστά του και του λέει: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;»

Μια ερώτηση που φαίνεται παράξενη. Μα φυσικά θέλει! Θα πει κανείς. Κι όμως… δεν είναι τόσο απλό.

Γιατί πολλές φορές έχουμε συνηθίσει την «παράλυσή» μας. Την έχουμε κάνει τρόπο ζωής.

Η αλλαγή σημαίνει ευθύνη. Σημαίνει αγώνα. Σημαίνει να αφήσουμε πίσω αυτό που, όσο κι αν μας πληγώνει, μας είναι γνώριμο. Ο Χριστός δεν επιβάλλει. Ρωτάει.

Και τότε, χωρίς να μπει στο νερό, χωρίς να περιμένει το θαύμα όπως το φανταζόταν, ακούει από τον Χριστό: «Έγειρε, άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει».

Και γίνεται το θαύμα. Όχι επειδή κινήθηκε το νερό. Αλλά επειδή ήρθε ο Χριστός.

Αυτό είναι το μήνυμα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής: Δεν αλλάζει πρώτα η κατάσταση. Αλλάζει η παρουσία. Όταν έρχεται ο Χριστός, αλλάζει τα πάντα.

Τι σημαίνει αυτό για εμάς;

Τα «38 χρόνια» μας δεν είναι αδιέξοδο. Όσο κι αν κρατούν. Όσο κι αν έχουν ριζώσει μέσα μας.

Γιατί ο Χριστός μπορεί να έρθει Στη στιγμή που δεν το περιμένουμε μέσα Στην καθημερινότητα και Μέσα από μια λέξη, μια συνάντηση, μια προσευχή.

Και να μας πει κι εμάς: «Σήκω». Όχι μόνο σωματικά.

Το ερώτημα όμως μένει και για εμάς: Θέλουμε;

Θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε; Ή απλώς να συνεχίσουμε να περιμένουμε;

Γιατί η χάρη του Θεού δεν μας καταργεί. Μας καλεί σε συνεργία.

Ίσως σήμερα να είναι η ημέρα που ο Χριστός περνά και από τη δική μας «κολυμβήθρα». Ίσως σήμερα να μας κοιτά και να μας ρωτά: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;»

Ας μη μείνουμε άλλα «38 χρόνια».

Ας κάνουμε το μικρό βήμα.

Και τότε θα δούμε κι εμείς το θαύμα: Να αρχίζει ξανά η ζωή.

H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.

Ακολούθησε το ORTHODOXIANEWSAGENCY.gr στο Google News και μάθε πρώτος όλες τις ειδήσεις.